Clube de Té do Xoves Noite

Lembranzas

2010-11-01T14:07:00.001+01:00

Ki-Adi-Mundi deu orde ao padawan Thunderstuck de voltar ao Templo Jedi de Coruscant, xa que había novas que habería que compartir.

Lucas pedíu ao mestre Mundi se habería algunha maneira de formaliza-la situación dos seus amigos, sobre todo de juno (en busca e captura en territorio Hutt) e o mestre deu orde de cancelar calquer orde contra eles, en gratificación polo feito en Auriga e Zeldaris.

O camiño a Coruscant na Starbringer estivo cheo de inquedanza e silencios. Lucas estivo pendente do adestramento e do holocrón jedi de Dofuss... holocrón que o Consello Jedi non sabía que tiña (ou si?).

O holocrón de Kabir tampouco tiña desperdicio, pero habería que agardar a poder acceder a el: non tiñan a clave. Probaron varias (Reynolds, Dofuss, Organa) pero ao final a que o conseguíu abrir foi "Latro Riefen".

A información que contiña era bastante completa, e falaba dunha estación de investigación nun mundo chamado Merak, cousa que produxo certas lembranzas atávicas en Latro (si era que así se chamaba) e en Reynolds.

Unha vez en Coruscant, os nosos heroes foron aloxados no Templo Jedi, e Lucas foi inmediatamente chamado a capítulo. Perante grande parte do Consello Jedi tivo que informar de todo o ocorrido dende a súa partida até ese mesmo intre, con especial énfase nos desafortunados sucesos de Zeldaris e a traizón do mestre Shergath H'aoul e do seu padawan Otter Rim.

Lucas non puido ser máis sincero, e mesmo se aclarou todo sobor do Holocrón de Harlek Dofuss. O Consello tivo un pequeno debate sobor do que habería que facer co holocrón, e nunha decisión moi audaz, optaron por non adxudicar mestre ao padawn Thunderstruck, e permitíronlle seguir aprendendo do holocrón.

O resto do tempo en Coruscant estivo centrado na investigación, e mesmo houbo tempo para explorar novos camiños da forza.

Latro e Reynolds tiveron a posibilidade de coñecerse un pouco máis a si mesmos, xa que Lucas era posuidor dunha nova capacidade para ler pensamentos (que na viaxe de auriga a Coruscant xa probara con Juno como voluntaria). Como exercicio mentres se atopaba alí, Lucas leu as lembranzas dos dous, con inmenso éxito, po certo.

Latro fuxira da posibilidade de obter certa información oculta na súa mente por medio cirúrxicos e tecnolóxicos, e aínda que non lle parecía moito máis seguro todo isto da Forza, accedeu.

Lucas puido ver moitos deses recordos, nos que Latro tiña outro nome, e era un investigador nun planeta chamado Merak... Neses recordos puido ver aos mestres jedi Riefen e Syfo Dias con outros investigadores discutindo sobre a viabilidade do proxecto... Que proxecto? O da creación dun exército de soldados cibernéticos, metade humano e metade máquina, nunha simbiose total dende o momento da concepción.

Pero ao parecer só o mestre Riefen quería continuar co proxecto, e explicou a Latro que tiña plans de continuar na súa base secreta do planeta Kegan. Entón houbo unha enorme revolta, coma se os prototipos espertasen e tentaran fuxir, destruíndo todo ao seu paso. Latro (relamente Lars, polo nome que tiña na súa bata) perdeu a consciencia ao seren atacado por alguén igual a Reynolds.

O seguinte en ser explorado foi o propio Reynolds, e pouco máis en claro se sacou... adurmiñado nun tanque dunha substancia parecida a bacta, totalmente cableado e medrando sen parar, con xente observando dende o exterior (Latro entre eles). Un día o tanque rompeu e el atacou a todo aquel que se lle puxo por diante, e fuxíu con outros coma el, pero unha explosión cortou o recordo. O seguinte que Lucas puido sacar foi un home escuro que ordeaba a Reynolds subirse á nave que o levaría a Zeldaris...

Disparos na rocha

2010-10-09T11:24:00.009+02:00

A estación estaba a ser atacada por tropas droide, diso non había dúbida.

Lucas, Latro e Juno tentaron chegar á nave, pero o espacioporto estaba totalmente ateigado de droide invasores. Reynolds conseguíu fuxir só de milagre e reuníuse (despois de coller as armas dos seus compañeiros e de deixar a unha togruta moi satisfeita a bordo da Starbringer) cos seus compañeiros. O plan estaba claro: no núcleo do asteroide había un sistema de búnkers onde protexerse, e había que chegar a el.
A súa primeira intentona non tivo éxito... despois de cruzar por túneles de servicio aos que chegaron dende o mercado, os gardas que custodiaban a porta dende o interior impedíronlle-lo paso. Puideron ter tanta sorte noutra porta de acceso á que chegaron, pero por fortuna Kabir Ridewa estaba do outro lado, e convenceu aos gardas de que lles permitiran a entrada. Unha vez alí viron que poucos "supervisores" quedaban, e axudaron a afianzar unha barricada para impedir o acceso. Contaban un bláster pesado de repetición apuntando á porta de acceso, e nel colocouse Reynolds. Latro e Juno usaron sacos de protección e Lucas achegóuse á porta para cortar o paso corpo a corpo a calquera que tentase entrar.
Alí conseguiron deter a unha escuadra de droides completa, pero a mala sorte fixo que dispararan posteriormente sobre un branco non identificado que resultou ser un supervisor de Auriga. Latro, nun acto soez e noxento, rexistrou o corpo do garda sen ter en conta o asasinato que acababa de cometer Reynolds.
Despois deste momento de acción perderon a Kabir de vista, e tentaron descubrir por onde fuxira... tiñan que atopalo: seguro que sabía máis do que dicía. Juno tentaría chegar á Starbringer, mentres Latro, Lucas e Reynolds foron tras de Kabir Ridewa . Na súa persecución acabaron chegando ás áreas residenciais, onde viron ao twilek tentando ocultarse dentro detrás dunha porta.

Antes depoder alcalzalo, un trío de droidekas que patrullaba a zona cortoulle-lo paso, e vendo que os seus escudos eran demasiado resistentes e que Lucas tan só podía reflecti-los seus ataques, optaron pola granada como mediadora: abriron un dos habitáculos residenciais para cubrirse e guindaron unha no medio dos droidekas, destruíndoos. Pero a mala sorte fixo que a onda expansiva tamén ferira a Kabir, deixándoo nun estado incapacitante que só lle daba para falar cousas sen senso algún. O lugar onde se tentaba agochar resultou ser un obrador onde parece que o científico pasaba os días... Mentres Reynolds o rexistraba, Latro e Lucas escoitaban que Kabir, no seu delirio, pedía que alonxaran a ese "ser" del, que era perigoso e había outros coma el, e rosmaba cousas sobre experimentos e mesmo parecía recoñecer o nome de Latro. Do pescozo do twilek penduraba un holocrón, onde de seguro habería moita información curiosa.
Lograron levalo até a retagarda, onde os soldados de Auriga mantiñan un hospital de campaña, e alí foron atendidos. Pero os droides aínda tiñan moito que dar, e lanzaron un tremendo ataque sobre esa posición. Inspirados pola bravura de Licas, que se lanzou ao ataque co seu sabre láser, e polo liderazgo de Reynolds e de Latro, os superviventes fixeron todo o posible.
Pero os nosos heroes derrubáronse cando viron entrar detrás dos droides, todo un exército de clones. "Todo está perdido", pensaron. Pero a súa sorpresa foi maiúscula cando eses clones comezaron a destruír aos droides, salvando a todos os superviventes de Auriga.

Os clones resultaron estar ás ordes do mestre jedi Ki-Adi-Mundi, que recibíu a chamada de axuda e acudíu tan pronto puido.

Case tirados no chan, con Kabir nun tanque de bacta e con Juno na Starbringer (ao parecer conseguira case ela sola retomar o porto, ao colarse na nave e comezar a destruir droides a base de láser e bláster), comezaron a atar cabos do que dixera o twilek... todo indicaba que Reynolds non era humano, e que posiblemente era un prototipo clon. "Pero iso é imposible", dixo Reynolds, "Eu son un humano, seino". Pero cando os seus amigos lle preguntaron se lembraba algo de antes de embarcar en Coruscant con eles, o pobre Reynolds non puido se non manter un aceno de abraio e incredulidade: na súa memoria non había nada antes de Coruscant, tantas semanas atrás.

Auriga

2010-09-24T22:12:00.006+02:00

A estación Auriga era un lugar distinto... unha mestura de civilización e fronteira na que comerciantes, piratas, científicos, cónsules, cazarrecompensas e buscavidas compartían tempo, espacio e cartos.
A nave, cun código de identificación deseñado por Madre (362-440-83A), e un nome consensuado pola tripulación: Starbringer, aterrou nunha das pistas do amplo espacioporto da estación. Despois do pago de 100 créditos que aseguraban a nave e a recarga de enerxía, os nosos amigos partiron en dirección á zona de mercado coa intención de ve-lo ambiente. Reynolds mesmo sacou un holograma das pezas droide que obtivera en Hidenaar para ver se podía sacar algo con elas.

Pasaron pola aduana desarmados (a máquina non detectou a espada de luz de Lucas) e coas identidades falsas que Dorch lles conseguira en Zeldaris. O espacioporto comunicaba directamente por un longo corredor con cintas automáticas co grande mercado, unha estructura de celas ocotogonais. Cada unha desas celas tiña catro lados ocupados por tendas e outros catro dos que partían pasillos que cominucaban con outras celas, formando unha grande rede comercial. Alí curiosearon durante un par de horas, mesmo regatearon nun par de tendas para conseguir unha unidade R2 para axudar nas reparacións da nave, pero non tiñan cartos suficientes para mercar ningunha. Pero un comerciante recomendado por un dos gardas do mercado pagaría un bo prezo polas pezas droides de Reynolds.

Conseguiron contactar co amigo de Latro, o twilek chamado Dréidor Úrzuli. Xantaron con el nun restaurante do mercado, e desfrutaron do reencontro. Dréidor aloxounos na zona residencial da estación, e convidounos a unha festa privada no nivel A (a zona de administración e negocios, onde o luxo era patente).

Despois de descansar e falar un rato sobre os seus plans no aloxamento, o noso grupo vestíuse elegantemente e partíu ao sector A, onde as altas paredes de mármore, os chans pulidos e as columnas talladas os agardaban. Unhas cen persoas de múltiples razas falaban, escoitaban música e desfrutaban do ambiente. Alí atoparon de novo a Dréidor, esta vez na compaña doutro twilek. Era máis vello e algo máis gordo e non puido reprimir un respingo cando víu a Latro Riefen. Un individuo esquivo e desconfiado este tal Kabir Ridewa, que preferíu deixar coa palabra e coas dúbidas ao grupo. Reynolds estaba demasiado ocupado impresionando a unha togruta chamada Kohsoka, Latro e Juno continuaron a conversa con Dréidor, e só o curioso Lucas sigueu a Kabir para obter máis información. A conversa que tivo con el sobre clonación, droides e euxenésica foi moi interesante, e descubríu ao twilek coma un brillante científico e a Lucas coma un insistente e curioso conversador.

Avanzada a noite, Reynolds levara á togruta a ver a súa nave, mentres que Latro, Lucas e Juno voltaban aos seus aposentos. Foi nese intre cando comezaron a soar os primeiros impactos sobre a superficie do asteroide dentro do cal a Estación Auriga estaba.

Amencer

2010-09-09T14:35:00.002+02:00

Había que trasvasar a memoria da computadora á nave antes do mencer. E primeiro houbo que convencela.

Tentaron toda clase de trucos, pero foi toda a información, datos e experiencias que gañaría nunha nave estelar o que realmente fixo picar a curiosidade da máquina. O malo foi que descubriron que tiñan menos de 36 horas antes do mencer: se o proceso levaba máis ca iso, quedarían pechados na base 318 días. Así que puxeron mans á obra.

Primeiramente tiñan que mirar como trasvasar a memoria. Era imposible descargala nun soporte portátil e levala á nave, así que o único xeito era tender cable dende a base ao cargueiro. Mentres construían o cable encheron as baterías da nave (cousa que non se pode facer sen computadora activa) e despois comezaron co copiado de discos da vella computadora da nave (para ter unha copia de seguridade, só por se era caso). Pasadas xa varias horas, o tempo apremiaba. Comezaron a descarga total, perdendo enerxía na base e na nave... só cabía agardar. O zabrak Maoul faloulles un chisco sobor do sistema solar no que estaban, chamado Hidenaar, sobor da computadora, aquel lugar e a tal "Alianza" que predixera a caída da República, pero non sacaron demasiado en limpo. Ademais, que era iso que había na mente de Latro? Fora realmente un jedi quen llo introduxera? E por que? O tempo deu para moito, xa que farían falla 18 horas para completa-la transferencia de memoria. Os problemas xurdiron cando se levaba un 50% da mesma: as autodefensas da base actuaron. Dous droides de combate armados con blásters e, abraiante, con sables láser, entraron de súpeto na sá de computación. Alí só estaban Maoul, Lucas e Reynolds. Este último estaba desarmado (lembremos que deixaran as súas armas na entrada), pero os jedis levaban as súas espadas, e defendéronse dos ataques dos droides. Reynolds buscou unha palanca para tentar forzar os receptáculos onde estaban as armas, pero non foi quen de abrilos. O combate foi rápido: Lucas destrozou o seu droide, e o zabrak tamén deu contado seu, pero foi gravemente ferido e estaba en shock. Latro acudeu ao momento cun botiquín, pero os seus limitados coñecementos de medicina de pouco serviron... precisaban dun médico ou dun tanque de bacta. Os droides xurdiran de sendas portas, e Lucas elixeu unha delas, pero estaba pechada. Usou o seu sable láser para abrila, e un longo pasillo apareceu diante del. Ao longo de dos dous lados do mesmo había non menos de oito droides de diferentes tipos, de pé, apoiados contra unha especie de cadaleitos ergonómicos que lles subministraban un mínimo non suficiente de enerxía. Ao fondo había outra porta, que se abreu a unha sá moi ampla onde había unha mesa de guerra con reproductores holográficos e varias camas, amais de dous tanques de bacta! Prepararon a Maoul, pero non foron quen de activar o tanque. Entre os droides do pasillo había dous médicos, pero non tiñan enerxía. Viron que ao mover a un droide a un lado (impedindo que recollera enerxía, os outros obtiñan máis potencia. Retiraron todos agás eses dous e agardaron un intre a que se accionaran, ordeándolles ao momento que curaran ao zabrak. Tal fixeron, pero a gravidade das lesións deparaban un tempo de curación de varias semanas. Unha vez completada a transferencia terían menos de 4 horas para saír pitando do planeta: a Maoul agardábanlle varios meses neste lugar. Lucas, con feras miradas ao seus compañeiros, colocou o sable láser de Door Maoul a carón do tanque de bacta cunha nota explicativa do ocorrido, e o compromiso de vir a buscalo ao anoitecer de Hidenaar.

Cando se completou o trasvase, a nave apagou tódolos sistemas... foi un momento tenso no cal ninguén sabía que ocorrería. Á fin a computadora se activou, e os sistemas funcionaban con corrección. A computadora ("MADRE" dende ese momento) devolveulles as armas e estableceu unha serie de rutinas e subrutinas nos ordenadores da base para que Maoul contase con tódalas comodidades ao espertar. Todo isto levou o seu tempo, e só lles quedaban dúas horas para liscar, cousa que fixeron. O despegue foi brusco, pero saíron da atmosfera radiante e irradiada e puxeron rumbo ao espacio profundo. Latro e Juno comprobaron tódolos sistemas da nave e viron que estaban estables, pero MADRE descubreu un excedente aproveitable de enerxía, que podería ser temporalmente transferible a lásers, escáners, escudos ou mesmo á potencia do motor... eran moi boas novas.

Pero agora habería que establecer un novo rumbo. Latro coñecía unha estación comercial que viaxaba lentamente entre sistemas. Era un lugar un tanto turbio, pero coma outro calquera para averiguar que estaba a acontecer en toda a galaxia. Ese lugar era a Estación Auriga.

Voces enlatadas

2010-09-01T23:55:00.006+02:00

Tardaron perto de dous días en chegar a Alderaan, tempo que aproveitaron para apretar alguns fusos, arranxar unha das cápsulas de escape e comprobar todos os sistemas. Houbo unha pequena discusión sobre quen estaba ao mando, pero ao parecer Reynolds pedira ser "prime" tanto para o mando como para o camarote do capitán. O resto do grupo permiteullo, agardando a ver o seu nivel de dominio da situación.

Ao saír de hipervelocidade, a unha distancia prudencial de Alderaan, procederon a facer un escaneo xeral. Deste xeito viron que Alderaan estaba alí, asímesmo unha fragata aduaneira pertencente ao planeta. O capitán presentouse como un dos Organa, curmán de Bail Organa. Sen fiarse moito dunha nave sen rexistro que afirmaba ter sido atacada por piratas, o capitán Organa decideu escoltalos até o planeta.

Duranto o tránsito mantiveron contacto, e Organa preguntóulles se coñecían a certos individuos dunha lista que lles enviou (todos membros leiais do senado republicano ou recoñecidos jedis, incluído Lucas Thunderstruck). Precisaban atopar a esa xente, e mesmo daban recompensa por información da súa localización. A pregunta que se fixeron os nosos amigos era "por que?"... querían á xente desa lista viva, pero igualmente podía ser para torturala, interrogala e matala... de que lado estaba Alderaan?

De súpeto entrou un novo navío no sistema: un cruceiro de combate republicano que esixía a todas as naves do sistema para motores e baixar escudos. O capitán Organa, por comunicación segura, ordeou aos nosos amigos que fuxiran de inmediato, e lles enviou codificadamente unhas coordenadas de salto. Sen dubidalo un intre, alá foron.

Non sabían se as coordenadas estaban ben ou mal, pero saltaron a un sistema planetario baldío e perigoso: un sol vermello arrasaba varios planetas interiores con longas lapas, e só un planetas exterior parecía ter condicións para soportar vida. Era de tódolos xeitos, un planeta arrasado, cuxo día e ano coincidían, polo que unha das súas caras estaba ardendo a 200 graos mentres que na outra nevaba a -75. Era alí, perto do luscofusco, onde detectaron indicios de enerxía: aí abaixo había unha base-estación, sen rastros de vida pero con enerxía. Descenderon, e viron que había unha plataforma de aterraxe elevada, unida a un edificio cilíndrico que apuntaba ao ceo.

Na entrada, unha vez diante das portas deste estrano lugar, unha voz pedíulles un código de acceso. Case sen dubidar Lucas dixo "ORGANA". As portas abríronse e unha sá circular apareceu ante eles, cunha porta pequena ao fondo. Sen embargo, unha vez dentro todo se bloqueou, e a voz esixíu que depuseran as armas, xa que o código non era válido. Deixaron todo, agás Lucas que non dixo nada sobre o seu sable láser.

Unha vez cruzaron a segunda porta, a computadora fíxolles un escaneado completo, buscando os datos sobor deles, e identificando nun intre a Lucas e a Reynolds... non así a Latro: ao parecer esa identidade non era a súa. Latro recoñeceu que ese non era o seu nome, senon Ardeth Vei, que tivo que asumir a identidade doutro home para sobrevivir.

Tal descubrimento deixou aos seus compañeiros pampos, pero máis pampo quedou el cando, nun escaneado máis completo, a computadora lle comunicou que había datos inaccesibles instalados no seu cerebro. A máquina ofreceuse a abrir eses arquivos cunha "sinxela" operación neuronal. Tamén o tentaría Lucas usando a Forza, pero non dispuña de tales habilidades.

A discusión coa máquina, e as razón polas cales estaba nese lugar (segundo ela levaba moito tempo operativa, contruida baixo os auspicios dun grupo chamado a "Alianza", que previran a caída da República decenios atrás. Xusto no mellor da conversa detectaron a chegada dunha nave monoplaza. O seu piloto resultou ser un jedi zabrak que sabía máis do que contaba chamado Door Maoul, que formaba parte, polo visto, desa "Alianza", e viña con trazas de poñer a salvo á computadora da base. A pregunta era, con que fins?

Rescate en Zeldaris

2010-09-01T22:26:00.004+02:00

Latro estaba deitado nun camastro nunha pequena habitación. Non parecía unha cela, pero aínda así neste intre o era. Sabía que fora detido e que mallaran nel un chisco, para logo subilo a un transporte de tropas clon e tiralo dentro desta cela. Ao parecer contaba con certa información de importancia para a República, representada por Shergath H'aoul.

En realidade, segundo averiguaron os seus amigos na entrada da cidade de Darinak, Latro e outros presos estaban nunha antiga fábrica de pezas metálicas que os clones e os seus mandos ocuparan como cuartel xeral. Este dobre edificio estaba fóra da cidade, pero o suficientemente perto como para impoñer o seu dominio. Aínda así, descubriron que no seu interior poucos clones había, xa que estaban dispersos tomando diferentes puntos de Darinak e mantendo en marcha o campo de tracción que impedía despegar a calquer nave do planeta.

Usando credenciales falsas e moito encanto, Juno, Reynolds e o padawan Lucas coláronse dentro da antiga factoría coma persoal de mantemento. Nese intre, Darth H'aoul interrogaba a Latro, sen éxito. Pero sen esforzarse demasiado... "xa teremos máis tempo, amigo Latro..." dicía.

O resto do grupo entrou na fábrica e explrou buscando saídas e posibles lugares onde facerse fortes, e pouco a pouco foron cautelosos cara onde estaban as residencias dos traballadores (celas unipersoais coma as dun mosteiro, para que non haxa distraccións). O problema foi atoparse cos guardias do edificio das celas: foron intransixentes e non lles permitiron pasar: foi entón cando os blásters falaron. Entrando pola forza montaron certo rebumbio, pero foron quen de chegar á cela de Latro. Noutra cela tan só atoparon o corpo dun piloto, pero que portaba en secreto información importante.

Conseguiron fuxir roubando un transporte de carga con repulsores, iso si, depois de bombardear media fábrica, clones e jedis escuros incluídos.

O único xeito de fuxir por completo era destruir os xeradores do campo de tracción que impedían despegar ás naves. Alomenos un. Puideron facer plans máis complexos, ou decidir deseñar un plan de demolición, ou o xeito de se colar nun dos xeradores. Pero non. Contaban un detonador termal e unha mala actitude: das mesturas saen cousas curiosas.

Enfilaron cara un dos repetidores de potencia que servían como xeradores, abriron fogo contra todo clon que asomou a cabeza, e Reynolds, unha vez perto, lanzou o detonador, provocando unha avaría que tardarían horas en arranxar. Puxeron rumbo cara o canón do deserto aproveitando a confusión e fuxiron do planeta na nave de Dofuss. Saír do sistema solar de Zeldaris foi algo máis complicado, xa que destructores da República entraban agora nel. Decidiron programar Alderaan na computadora de navegación e desexáronse sorte: íana precisar.

Portas pechadas

2010-09-01T22:17:00.004+02:00

Ese tempo foi investido de diferentes xeitos, pero quizáis o que máis rendemento obtivo foi Lucas Thunderstruck. Digo isto porque a súa análise e estudo do sable láser de Dofuss tivo froitos moi relevantes: Dofuss gardaba un holocrón no interior do mango... un holocrón con todos os seus coñecementos, inquedanzas, pensamentos... o seu Poder.
Tentou obter acceso ás súas comunicacións, pero o seu coñecemento era moi limitado nese aspecto. Tería que seguir o método de ensaio-erro para sacar conclusións e acceder a tanta sabedoría.

Namentres, Latro e Reynolds quedaran citados con Dorch para conseguir disfraces e pases de acceso e identificación. Non foi de estranar que Reynolds voltara antes, pero cando Dorch e Latro levaban xa dúas horas de atraso o grupo temeu por eles. Ao caba apareceu o devaronian con malas novas: Latro Riefen fora detido polos clones e enviado a unha prisión perto de Darinak, a cidade onde aterraran había xa varios días nesta maldita pedra espacial. Que mala sorte.
Latro non podía agardar, así que se prepararon para partir no seu speeder... pero pasasndo antes pola cova dos canóns. As identificacións falsas foron de grande axuda para saír de Hardilak.
Unha vez na cova tentaron de novo atravesar-la porta de seguridade, sen éxito. É máis, os burdos intentos por abri-la porta desembocaron nunha resposta armada: a porta defendeuse cun bláster pesado. Pero o curiosos foi que un holograma do propio Dofuss advertía que só un jedi podería cruzar esa porta. Cando alguén se achegaba demasiado era atacado, pero non polo bláster pesado, senon por un lixeiro rifle bláster que pouco dano facía... non tiña nin pés nin cabeza. E iso foi o que tiveron que usar para reslver ese puzle: se Lucas era que de reflectir o raio e impactar no pulsador de apertura, a porta abriríase. Realmente outro que non fose un jedi cun sable láser o tería moi difícil.

Unha vez aberta a porta atoparon o incrible: a nave oculta de Harlek Dofuss. Tratábase dun cargueiro lixeiro en bo estado pola valoración preliminar de Juno. Dende a súa chegada Dofuss non fixera máis uso dela que coma lugar onde relaxarse e afastarse de todo. A nave tiña unha saída propia oculta nun lateral da parede do canón. Estaba perfectamente agochada.
A nave contaba con enerxía como para facer unha viaxe de volta aos mundos do núcleo. Coas identidades falsas coas que contaban deseñaron un plan de rescate para Latro.

Descubrimentos curiosos

2010-09-01T22:03:00.008+02:00

Co speeder inutilizado non poderían ir moi lonxe, pero habería que tentalo. Tomaron canto puideron o maleteiro, pero non pasaba de chuvasqueiros e algo de provisións.

A ruta cara as granxas, a uns 8-10 clicks, tiña dous camiños: por un cruzaban unha zona ampla de canóns, mentres que a outra arredeaba eses canón pola dereita, duplicando ou se cadra triplicando o tempo de marcha. Era unha dúbida sinxela de resolver: os canóns parecían perigosos, pero máis perigosa era a choiva aceda que podería matalos en segundos. Forzaron a marcha en dirección aos canóns.

Tardaron un par de horas en chegar alí, e non detectaron sinais de que os seguiran, seguramente pola enorme tormenta de area que se achegaba cara eles. Viña directamente dende a zona do Templo de Dofus, así que H'aoul e as súas tropas (e quen sabe se os soldados zeldaritas) estarían aló atrapados.

Pero a tormenta achegábase con forza, así que decidiron atopar acubillo nos canóns. A fortuna brindoulles desta volta unha saída, e atoparon unha cova profunda ao abeiro de varias paredes altas, perfecta como refuxio temporal.

Pero a cova resultou ser máis do agardado. Os 10 metros de túnel dende a entrada daban a unha sá con "columnas" e dúas saídas máis. A primeira que exploraron avanzaba durante varios centos de metros en continuo ascenso, até chegar ao cumio do canón. O outro descendía un curto treito até un pasillo liso que daba a unha porta de seguridade. Só un detector táctil do tamaño dunha man acompañaba a tan incrible encontro. Non conseguiron abrila, nin forzando nin disparando contra ela. Esta última reacción fixo que se activase un canón bláster que asomou dunha trampiña. Unha voz ameazante aconsellaba non probar tal táctica de novo.

O grupo decidíu descansar unhas horas na cova, e logo de comprobar que a tormenta amainaba partiron en dirección ás granxas.

Despois dun paseo dun par de horas onde o clima foi benigno chegaron a unha granxa que parecía deshabitada. Despois dunha cautelosa inspección comprobaron que os propietarios estaban mortos (rifles bláster, deduciron os expertos). Talvez morreran sen motivo, pois estaba claro que a quen buscaban era ao noso grupo. Na granxa non había nada de valor, agás un speeder que parecía en bo estado. Pero non se fiaron: Juno procedeu a unha inspección a fondo. Foi daquela cando detectou unha granada termal instalada no arranque do vehículo. Non sen dificultade, e botándose unha man, Juno e Reynolds conseguiron desactiva-lo dispositivo e poñer en marcha o speeder, poñendo rumbo á cidade de Hardilak, un lugar perigoso e escuro.

Sabían que Hardilak era un pequeno espacio-porto adicado principalmente ao estraperlo e que moitos alieníxenas residían alí, sobre todo porque os zeldaritas eran certamente xenófobos, e Hardilak non era un lugar frecuentado polas autoridades de Zeldaris: un sitio perfecto para Juno, Latro, Lucas e Reynolds, ao que chegaron rapidamente subidos no speeder que tomaron prestado da granxa.

Unha vez neste lugar, víronse obrigados a ocultarse da vista: Hardilak estaba tomado por clones, e Darth H'aoul don andaría lonxe. O porto estaba vixiado, así que buscaron axuda na vila. Unha cantina, como non, foi o sitio onde buscaron respostas e solucións.

A cantina pertencía a unha explosiva twi'lek chamada Darsla,que non tiña tempo para críos, como fixo notar a Reynolds. Alí coñeceron a Dorch, un devaronian experto no xogo de cartas pazaak.

Polo visto Dorch tiña varias naves ao seu dispor, e podería vender algunha ao grupo. Obviamente isto era imposible, xa que non tiñan cartos nin acceso ás súas contas correntes da República (Zeldaris estaba demasiado afastado para que tiveran valor algún). Pero así que falaron máis en profundidade Dorch víu que o grupo coñecía ao mestre Harlek Dofuss. As novas que traían sobre a morte de Dofuss e a destrucción do Templo eran terribles, e Dorch valorou a súa sinceridade ocultándoos nun cargueiro nas aforas de Hardilak. Este cargueiro tiña enerxía pero carecía de motores nin de armas: era só un escondrixo.

E tiveron que estar alí agochados durante varios días.

Ao encontro do Jedi

2010-09-01T21:50:00.007+02:00

A chegada ao planeta foi peor do agardado: unha batería iónica desarmou as pantallas da nave na que os nosos heroes viaxaban. Rapidamente, Juno correu a axudar na ponte de mando, mentres que o resto dos protagonistas se agarraban onde podían. Non tardou en chegar Latro, o burócrata, e ao ver ao desesperado capitán non puido por menos preguntar polo ocorrido: pantallas deflectoras voladas e os sensores detectaban dúas baterías lásers nalgures no chan cargándose e apuntando cara eles. Baixo a súa responsabilidade, Latro ordeou a destrución desas baterías.

Libres de perigo, a corveta aterrou en Darinak, o espacioporto principal de Zeldaris. Cando pediron explicacións sobre o ocorrido foron indormados de que dende Darinak non se producira ningún ataque e que, polo dagora, a nave quedaría bloqueada. Só catro tripulantes baixarían e respostarían ás acusacións de ataque sen provocación.

Latro, o burócrata de maior rango elixeu a Reynolds como gardaespaldas, a Juno para valorar calquer posible sabotaxe sobre mecánica e tecnoloxía e a Shergath H'aoul o mestre jedi para mediar. Shergath non víu a utilidade do asunto, e prefireu que fose o seu novo padawan, Lucas, quen fose a mediar ("tómao coma un exercicio de adestramento, xoven aprendiz").

Foron conducidos polos zeldaritas (unha raza de aspecto humano, só que moi delgados), por uns túneles transparente cara unha edificación cupulada (como case todas as de Zeldaris). O ceo que se vislumbraba estaba totalmente cuberto de nubes amarelas, e todo arredor da grande cidade era deserto de pedra.

Foron informados por un capitán do exército de que eran sospeitosos do ataque, e que deseguido se formaría unha investigación. Os nosos heroes pediron poder formar parte desa investigación para poder demostrar a súa inocencia, e os zeldaritas o viron xusto. Despois de xantar, saíron cun destacamento de soldados de Zeldaris nun speeder acorazado en dirección ao lugar do ataque: unhas baterías láser a uns kilómetros de Darinak. O capitán informóunos de que era imposible acusar aos zeldaritas: nesa zona nunca houbera canóns de ións, e as baterías láser levaban anos inutilizadas. Unha vez alí atoparon probas esclarecedoras que mesmo o capitán zeldarita non puido ignorar: pegadas de botas perto dos restos das baterías que amosaban que alí, había moi pouco, se instalara un canón de ións portatil. Tamén atoparon entre os cascallos dos láser unhas baterías de potencia, que ben podían entenderse nos sensores coma que se lle estaba dando enerxía aos canóns. Con estas probas, comezaron a seguir as pegadas de botas co speeder, pero foron subitamente atacados e o speeder quedou feito anacos. O golpe do impacto foi temendo, e só Reynolds quedou enteiro como para desenganchar dos cintos de seguridade a tódolos seus compañeiros. Os zeldaritas estaban mortos, debido sen dúbida á súa constitución inferior. A radio non funcionaba, pero entre o ruído que se escoitaba despois de informar á base de Darinak do ataque só puideron entender "Coi.. a..do...to..e..ta"... Sería "Coidado, tormenta"? Unha das terribles tormentas de ácido de Zeldaris? Habería que moverse con xeito. Recolleron as armas que puideron e viron ao lonxe unha serie de pequenas construcións cupuladas, algo parecido a unha granxa. A todo correr avanzaron cara alí. De camiño foron sorprendidos polo trebón ácido, e case sucumben ao cansazo e ás queimaduras, pero por sorte chegaron a tempo ao adro do que parecía, agora de cerca, un templo con choupanas cupuladas darredor. A choiva non era quen de caer onde eles estaban, xa que ese "templo" xeraba un campo de forza deflector. Alí deulles a benvida un mozo que dixo que ía chamar ao mestre. De alí a pouco apareceu Harlek Dofus, o mestre jedi de Potentium que Lucas e o seu propio mestre viñan a buscar.

Dofus mostrouse amable e comprensivo. Curounos a todos e alimentounos e conversou con eles animadamente,e con Lucas mesmo comentou os aspectos da Forza que el entendía coma importantes. Antes fora un jedi en Coruscant. Non parecía o perigoso herexe que o Consello Jedi pensaba. Lucas faloulle de que era padawan de Shergath H'aoul, e Dofus deu mostras que que o coñecía, pero que non gardaba bo recordo del.

Namentres pensaban un plan para voltar a Darinak, o templo foi atacado por soldados. Eran soldados estranos, non zeldaritas. Estes eran fortes e grandes, e estaban moi ben adestrados. Xunto con eles viñan Shergath H'aoul e Otter Rim. Atacando de xeito brutal, moitos dos alumnos de Dofus caeron loitando, mentres Latro, Reynolds e Juno se cubrían e devolvían o fogo dende unha das pequenas choupanas. Shergath e Rim foron directos ao Templo, e Lucas, oculto, entrou detrás deles. Lucas veu o que sería o derradeiro encontro entre Harlek Dofus e Shergath H'aoul. Despois de intercambiar unhas palabras que Lucas non chegou a entender de todo, comezaron a falar os sabres láser: o do mestre H'aoul era agora vermello. De detrás dunha columna, Otter Rim, tamén cun sabre láser vermello, aparecéuselle a Lucas... "Ola, compañeiro... ti e-la proba final para a miña traslación completa: prepárate a morrer". Lucas, co seu sabre azul, defendeuse coma puido dos ataques de Rim, máis experiementado, pero máis feble na Forza pola súa codicia e envexa: Lucas, sacando enerxías do seu interior, conseguíu desarmalo e matalo cun hábil movemento. Xusto nese intre, unha granada rebotada dende o exterior derrubaba parte do templo sobre H'aoul e Dofus. Namentres o primeiro quedaba sepultado entre os cascallos, Dofus, moribundo, chamaba a Lucas. Estaba aplastado de cintura para abaixo, e a piques de morrer... "Colle a miña espada, que nunca a teña H'aoul. E agora mátame". Lucas discutíu e tentou convencelo, pero os cascallos baixo os cales estaba o seu antigo mestre comezaron a moverse, e nun rápido e misericordioso movemento, matou a Dofus e colleu o seu sabre.

Namentres, fóra, Juno e Latro disparaban sen parar sobre os soldados, e Reynolds conseguía poñer en funcionamento un speeder. Montado nel tentou atropelar aos inimigos mentres disparaba sobre eles o seu bláster. Lucas conseguíu fuxir do edificio derruído e Reynolds xuntou ao grupo e fuxíu soportando os disparos dos "clones". Xusto cando fuxían, novas tropas (zeldaritas polo seu aspecto) entraban en escena.

O grupo, co seu speeder moi danado, víuse obrigado a deterse varios quilómetros dentro do deserto, á mercede do sempre letal clima de zeldaris.

Viaxe accidentada

2010-06-29T21:39:00.003+02:00

O ataque foi leve e coa axuda dun burócrata armado até os dentes, dun padawan e dun mercenario con problemas á hora de usar as granadas, durou pouco. O curioso era o incrible parecido entre todos os piratas asaltantes, coma se todos fosen irmáns xemelgos...

A mecánico foi de inestimable utilidade para reparar as pantallas da nave, así como para arranxar o hiperimpulsor, que resultou estar saboteado. Isto fixo a Juno, a mecánico, lembrar como foi que rematou nesta nave: un flashback de cando a súa familia foi traizoada por un empregado do seu taller. A piques de que o seu irmán pequeno gañara o campionato de vaíñas en Tatooine, Jabba considerou oportuno manipular os resultados para o seu beneficio... pero non contaba coa constancia dunha familia que loitaría até a fin. Despois de matar ao traidor e de descubrir que era un home dos Hutt, Juno foi perseguida pola "autoridade" policial, ocultándose tras identidades falsas e rematando como limpa-aceites nunha corveta coreliana da república en Coruscant.

De volta na nave, descubriron que a sabotaxe fora debida a un mecánico que non lembraba nada, pero que sabía no seu interior que algo tiña que ver... Pode ser que alguén familiarizado no uso da Forza ande detrás da sabotaxe? Pero na nave só están Shergath H'aoul e os seus dous padawan!

Episodio I: A Ameaza Patente

2010-06-13T20:52:00.007+02:00

Nun claro día en Coruscant unha corveta coreliana disponse a despegar.

Ordes chegadas dende o Senado indicaban que unha viaxe ao planeta Zeldaris (perto das rexións descoñecidas, alén do sector Farlax) era necesaria. Os separatistas tentaban desestabilizar todos os mundos da República. Só a inesperada aparición do exército Clon equilibrou de novo a loita. Zeldaris, un mundo neutral até agora, é outra peza máis do xogo que hai que poñer en movemento, xa para que se decida por un bando ou o outro.

Nesta nave poderemos atopar, entre outros moitos individuos, a unha mecánica, un burócrata e un "home para todo", cada un deles cun escuro pasado.

A mecánica, o burócrata e, abaixo,
un recén chegado "home para todo"... que obxectivos os unen?

Tamén suben tres jedi. Bueno, un jedi con dous padawan (un deles especialmente novo), cousa difícil de ver, pero nestes días de inestabilidade todo é posible.

Cada unhas destas persoaxes ten un obxectivo nesta viaxe, xa persoal, xa con respecto á República, xa baixo a dirección do Consello Jedi.

Pouco se sabe de Zeldaris, aparte de que é un planeta independente, que o seu goberno humano aínda non se posicionou na guerra e que pode ser un poderoso aliado. Pero tamén contan que un jedi hai tempo desaparecido acaba de deixarse ver por Zeldaris, que está construindo unha academia e que este mestre non distingue o Lado da Luz do Lado Escuro, transmitindo aos seus alumnos a doutrina Potentium...
É por isto que o mestre jedi Shergath H'aoul, na compaña do seu padawan Utter Rim e dun segundo padawan asignado polo Consello Jedi, debe ir e valorar a ameaza que pode supoñer Zeldaris.

Coma sempre, todo se complicou antes de tempo. Poucas horas despois da saída dende Coruscant, a nave perte potencia e sae do hiperespacio, sendo de súpeto atacada por... piratas!? Non é demasiada coincidencia?

Star Wars

2010-06-11T00:42:00.003+02:00

Por suposto, sistema d6 de West End Games. O clásico. Rexeita imitacións.
Inicio de Campaña durante a guerra entre a República Galáctica e a Confederación de Sistemas Independentes. E que a Forza estea con nós.

Midnight: Fin de Campaña

2010-05-07T23:42:00.002+02:00

Ben, xa rematou.

Cun final de festa epiquísimo, onde o máster saltou porriba da ambientación todo o que quixo e máis, os nosos heroes foron quen de dar senso aos posibles usos da Máscara de Indra-Har e atoparon ao nexo humano que era Kayla Norfall. Gracias a diversas aventuras, conseguiron chegar no momento en que o último continxente da frota Norfall, dos Derradeiro Rei Dornita e dos elfos se dispuñan a atacar Chandering.
A Máscara, colocada á forza na cabeza do nexo vivinte Kayla, conseguíu abrir un portal cara o Ceo, de onde descenderon varios deuses, que se encarnaron (que se saiba) en John Tamburlein, Lander, Rowan e Alucard. A loita con Zardryx e Jahzir foi tremenda, e o avatar Kayla-Indra tentou manter os portais abertos, pero só o conseguiu en parte. Chandering se tornou unha burbuxa estanca chea de inimigos onde os protagonistas estaban pechados. Só unha pequena rotura creada por Kayla permitía fuxir. Foi entón cando todos obrigaron a Rowan, o bardo, a saír liscando, porque só a súa voz sería quen de relatar tales fazañas. O resto (Alucard, Lander e John) cubriron a súa saída e reteron aos malvados dentro da esfera de poder. Dende fóra, Rowan recolleu a burbuxa onde case todo o Mal estaba pechado e xurou liberar aos seus amigos.

Midnight e lembranzas do 2009

2010-04-06T21:06:00.006+02:00

Despois dunha longa serie de partidas onde as personaxes xa son case de nivel 7, a campaña de Midnight está chegando a un dos seus posibles "fins de tempada".
O xogo destaca por dúas cousas: conseguir que (máis ou menos) me guste o D20 e transformar en verdadeiros heroes a personaxes de nivel baixo. O Clube en xeral supoño que pensa un pouco o mesmo do sistema.

A campaña enmarcábase no momento do rexurdimento de Izrador, e foi ao longo da guerra contra el onde os Pjs se estiveron movendo. Partindo de personaxes sinxelos (agás o náufrago, que xa recuperou grande parte da memoria) chegamos a heroes feitos e dereitos que se enfrontan a grandes inimigos e son quen de saír victoriosos. Pero hai un inimigo ao cal todos odian: Gregor Chander. Serán quen de rematar con el?

Xa informaremos de como foi pormenorizadamente a campaña e de como remata.

Por outra banda, non se reseñou dende eiquí a mini-campaña de Esoterroristas que levamos a cabo Tona, Javi, Patrick e Cheti ao longo do primeiro trimestre do 2009.

Esoterroristas é un xogo moi sinxelo baseado no sistema GUMSHOE de Robin D. Laws. No mundo de Esoterroristas (que é basicamente o noso) hai unha facción (que non organización) que se adica a espalla-la crenza no mundo oculto, invocando seres monstruosos ca fin de fende-lo veo de descreimento que arrodea á vida moderna: os Esoterroristas. Para protexernos de tan viles individuos está a Ordo Veritatis, axencia que investiga tales fenómenos e loita para impedir que esa barreira decaia e nos vexamos invadidos pola Escuridade. Os protagonistas son membros da Ordo.
A campaña estivo moi ben, cun trasfondo en Londres onde diversos crimes no metro da cidade fan buscar polos escuros túneis a unha criatura capaz de conceder calquer desexo: un Ovvashi. Despois de intensas sesións de búsqueda deductiva, rompe-los miolos e xuntar pezas de puzles, o Ovvashi foi descuberto e eliminado xunto co seu culto.
O xogo céntrase principalmente na investigación, na acumulación de probas que, ben interpretadas, guiarán na dirección axeitada. O sistema de xogo merece un 10.

Outro día, máis.

Midnight

2009-09-26T18:42:00.006+02:00

Rematada a Crónica de Vampiro: Edad Oscura, e por petición popular, o firmante pasa a dirixir unha Campaña en toda regla de Dungeons and Dragons, 3.5.
A priori non tiña moi definido cal ía ser o Escenario de Campaña, barallando entre Reinos Olvidados (retomando a miña Campaña de Mithalda, que desenvolvín durante uns 5-6 anos) e Greyhawk. Tamén estiven botando unha ollada a Reinos de Kálamar, pero ao final, por aquilo de variar un tanto e facer unha fantasía "máis madura" decantéime por Midnight, un excelente escenario de campaña.
Todo comeza tempo antes da victoria final de Izrador, para poder, co paso das sesións e dos niveis de personaxe, adaptarse a este duro mundo que é Aryth.
Os protagonistas son un mediano con aspiracións de bardo; un rapaz dun pobo costeiro que só sabe do mundo oque leu en libros e que é quen de desenvolver estranos poderes; un bárbaro xa farto de comerciar e con ganas de acción; un elfo montaraz ao servizo da Raíña de Erethor e un desmemoriado guerreiro, único supervivinte dun naufraxio.

Pouco saben das grandes amenazas que asoballan o lonxano Norte (o pequeno pobo onde se coñeceron é Faro, nas tranquilas costas entre Baden's Bluff e Erenhead) pero xa se enfrontaron a un traidor dentro de Faro e a varios dos seus secuaces. A aparición dun estraño artefacto en forma de máscara tanto nos selectivos recordos do náufrago coma en posesión do traidor fan que o comezo desta campaña estea todavía moi aberto... ¿de onde saíu este artefacto? ¿Por que a Raíña de Erethor envía aos seus guerreiros á procura del? ¿Quen desatou a inmensa tormenta que provocou o naufraxio? E o que é tan importante: ¿quen é o estraño supervivinte e que significan a marca a lume no seu peito e a cicatriz na palma da man?

Máis o vindeiro xoves.

Revisitando

2009-04-13T19:31:00.005+02:00

Nos últimos tempos o clube de té estivo rematando campañas, probando xogos e comezando campañas novas. O típico vaia.

A campaña do Reino do Norte rematou ben, a campaña divertíu á xente e o sistema de The Riddle of Steel foi testeado con éxito. O xa falado: mellor para grupos pequenos.
Comezamos logo unha crónica de Vampiro: Edad Oscura.
A crónica enmárcase na Guerra dos Cen Anos, concretamente nos prolegómenos da Batalla de Azincourt. No reparto temos a un nobre menor en rango pero grande en honor e sona que segue a Henrique V na súa campaña de reconquista dos seus territorios franceses; unha monxa nova e innovadora experta en herbas e curandeira do pobo de Abbeville; unha espía inglesa en territorio francés que foi descuberta e fuxe para unirse ao coninxente de Henrique e a un feirante parisino que vende de todo e que coida de tres rapazas de vida "alegre".
Polo dagora levamos unhas 5 sesións que eu considero de preludio, xa que comezaron como humanos e acabaron sendo Abrazados durante a terceira ou cuarta sesión. Tentamos darlle un ambiente escuro e de incógnitas. Non saben nada do mundo vampírico e a época (1415) é moi convulsa para os cainitas. Lembremos que aínda non hai nin Camarilla nin Sabbat, e os Antigos aínda impoñen a súa Lei sen restriccións. Neste contexto é onde uns simples humanos foron Abrazados, capturados por xentes descoñecidas antes de que ninguén lles explicara nada da súa nova condición e agora tratados coma convidados de honra por un ser que se presenta coma vampiro nun castelo ao este de Amiens.
A crónica pretende avanzar no tempo e chegar aos nosos días, seguramente a base de saltos temporais a épocas que nos parezan atraíntes a todos.
Nesta crónica fáltanos o Mosqueteiro, a causa dos estudios. Agardemos que pronto se poida reincorporar ás sesións do Clube.

NOTA: O Clube fíxose cunha copia do xogo de taboleiro de Battlestar Galactica. O xogo ten unha mecánica moi sinxela: a Galactica e a Flota Colonial, comandadas polo Almirante e un Presidente deben chegar a Kóbol. Para iso debe ir superando diferentes Crises usando cartas de acción e habilidade. Cylons ocultos na Flota deben sabotear estes intentos. Cada crise que xorde ten unha dificultade; cada xogador debe, anonimamente, aportar puntos usando cartas especiais para acadar ou superar esa dificultade; ninguén sabe cantos puntos dan os outros xogadores e, aí, é onde entran os cylons, que poden aportar cartas que, en troques de sumar para acadar a dificultade, resten e fagan que a crise teña éxito e se perdan recursos como poboación, combustible ou moral. O problema é que ninguén sabe nunca quen deu cada carta e, de aí, a paranoia. Un pouco como xogar ao Asasino, pero máis completo.
Moi divertido e fiel co espírito da serie: o Clube recoméndao.

Parabéns

2009-01-04T17:08:00.002+01:00

Hoxe congratulámonos polo aniversario do Mosqueteiro. O vindeiro xoves haberá festa e partida.
Parabéns, compañeiro!

Che e Pablo de volta de Barcelona

2008-12-31T21:36:00.002+01:00

Para ledicia do Clube comentar neste derradeiro día do ano que a tropa de aslato enviada a Barcelona se fixo cunha primeira edición en castelán de Traveller na súa caixa orixinal, dados variados e as Pantallas en inglés de Battlestar Galactica.
Para Patrick comentar que tamén nos fixemos co número 7 de Los Muertos Vivientes.

Sen máis que contar, o Clube de Té expresa os seus mellores desexos para o 2009 a todos os seus membros e ás familias e amigos dos mesmos. Agardamos non decepcionalos nos vindeiros xoves do 2009.

Un afectuoso saúdo.

De taboleiro tamén se vive

2008-12-12T14:20:00.005+01:00

Onte o clube tivo varios contratempos: O Mosqueteiro non puido vir, Che estaba pachucha das costas e Tona acababa de chegar da Terra Media.

En troques de xogar estivemos un bo rato falando da súa viaxe a Nova Celandia (tróuxonos como presentes auga e unha pedriña do Anduin e herba de Edoras: impresionante!).

Logo, ao ver que faltaba xente para a partida, decidimos botar algo a taboleiro. Pensamos no Arkham Horror, que Tona e Javi aínda non probaran, pero Patrick fixo a petición do día, aceptada por todos: Heroquest.
Xogamos as dúas primeiras partidas que trae o manual básico: A Proba e O Rescate de Sir Ragnar, con Tona como Maga, Javi como Elfo e Patrick como Bárbaro. A verdade, foron unha risas.
A todos gustoulle o xogo, e non é para menos.

O Reino do Norte (II)

2008-12-09T20:10:00.006+01:00

Xa con varias sesións ás costas podo dicir que o sistema de TRoS é boísimo. Pero non para 5 xogadores a un tempo.
A campaña do Reino do Norte está sendo divertida por tempos, lenta por outros e, penso, ben estruturada.
Os protagonistas están buscando liberar ao pobo de Pazo de Rei do seu corrupto alcalde. Loitando contra o clan de asasinos e ladróns dos Arañas e seguindo o trazo do Martelazo de Thor (un meteorito caído perto das Montañas do Eixo, ao leste) acaban de liberar un campo de concentración onde os Arañas (e os Merino, familia que goberna Pazo de Rei) tiñan a prisioneiros políticos ou posibles sucesores do rei Elfdar. Nesta liberación quedou patente que o arco da dríada Tebe tivo moito que dicir. Cómpre sinalar que un arqueiro en TRoS é a cousa máis letal que hai: un lugar seguro dende onde disparar o arco e cinco ou seis frechas cravadas no chan ao alcance da man poden resultar máis mortíferos que unha hacha danesa.

A trama avanza e o sistema vai aguantado o tirón, pero queda patente que nun grupo máis reducido (partidas de dous ou mesmo un xogador) sería xenial. Xa vamos tendo soltura á hora de establecer gardas, manobras ofensivas e defensivas, fintas e demais, pero segue freando moito a acción do xogo. Claro está que é trepidante, neste xogo un golpe ou unha mala defensa poden supoñer a morte automática, como case descubre Tristán no ataque ao campo de concentración, ou Volstag en varias ocasións (claro que o anano inventou a manobra Volstag: atacar con todo e non reservar nada para a defensa... até agora síulle ben, pero xa se lle acabará a sorte). Claro está que en xogos nos que o teu personaxe non é un saco de puntos de vida, coma Runequest ou Rolemaster, tamén é así: podes morrer dun só golpe. Pero en TRoS penso que tes máis control do que fas, non todo se reduce a unha tirada de dados, xa que unha mala tirada cunha boa manobra pode salvar o día.
O xoves veremos como se resolve todo, se por fin conseguen derrocar ao alcalde Merino e dar aos habitantes de Pazo de Rei un sopro de esperanza.

A Campaña do Reino do Norte

2008-11-11T12:44:00.005+01:00

Xa levamos unhas 5 sesións de xogo a The Riddle of Steel e, a verdade, estou encantado. Pensei que sería máis difícil atraer de novo á Fantasía a certos membros do clube, pero ao final está a ser unha campaña máis ou menos do gusto de todos.
É o que chamariamos moi "low-fantasy", xa que non hai maxia propiamente dita nin armas máxicas como en outros xogos. Nese aspecto ten un ambiente un pouco Tolkieniano, xa que todo o referente á maia é sutil.
A Campaña céntrase nun reino caído chamado o Reino do Norte, que linda ao sur co reino de Citeria e ao este co reino de Ulteria, antes aliados agora con certas hostilidades. Tra-la caída do Imperio Trusio as antigas provincias tiveron que valerse por si mesmas. No Norte mandaban os xenerais e os gobernadores con man de ferro. O pobo sofría, pero tivo que agardar pola chegada dun príncipe do Extremo Norte, un elfo dun lonxano país chamado Elfheim. Cos seus vinte amigos logrou xuntar ao pobo e expulsar aos dictadores trusios. O seu reino foi bo e en paz. E moi longo (disque os elfos viven máis tempo).
Hoxe, vinte anos despois da morte de Elfdar, o Reino do Norte non é máis que un conxunto de cidades-estado (máis ben aldeas-estado). O rei morreu, supostamente, sen fillos. Pazo de Rei, a antiga capital, está gobernada por un burgomestre en apariencia corrupto. A xente vive sen esperanza.
Hai unha lenda que di que antes de morrer Elfdar profetizou que un novo rei viría, e que non sería elfo, senón humano. As estrelas indican que ese momento está perto.

O grupo de xogo, reunido na antiga capital do Reino do Norte, Pazo de Rei, é o seguinte:

Tebe (Che) unha moza letal co seu arco, que provén da fraga de Németon, perto de Pazo de Rei. Pasado misterioso para moza misteriosa. Disque pode ser unha desas dríadas que poboan esa fraga.
Volstag (Patrick), un "anano" que ven do norte, dun lugar chamado Norseland. Mide tan só 1,5m, pero é moi robusto e forte. É un grande ferreiro e busca forxar unha espada de lenda.
Tristán (Mosqueteiro), un espadachín criado por un meste marcial de ropeira que disque era elfo (de Elfheim) e que viñera con Elfdar. Os seus pais cedéronllo a este mestre cando só tiña 5 anos. Agora, morto o seu mestre, volve ao seu pobo natal xunto á súa familia.
Rolando (Javi), un raterillo de Pazo de Rei que se adica ao noble oficio dos mangaligoñas e carteiristas. Busca dominar a hampa local, pero ten máis vontade que posibilidades.
Lanvanius Nível (Tona), Señor das Terras de Nível, perto de Pazo de Rei. De raza élfica, él tamén chegou hai anos dende Elfheim. Antigo conselleiro do rei, agora anda na procura do Herdeiro de Elfdar.

Vacacións

2008-10-01T20:12:00.004+02:00

Non se me queixen, señores e señoras membros do Clube! Xa viron os líos en que estivemos metidos e o pouco tempo que tivemos estes meses (pobre excusa).

En fin, que quedan alomenos 15 episodios de Battlestar Galaica por colgar no blogue e, polo medio, houbo moita tralla.

Dende unha partida homenaxe a Gary Gigax xogada por Bishop, Cheti e Tona (co sistema Ork! menudas risas...) até unha mini-campaña usando as reglas Interlock de Cyberpunk para unha aventura onde o Mosqueteiro era un axente da UAT de Los Angeles trasladado a Miami, Cheti era unha forense da policía de Miami e Bishop un axente da DEA infiltrado nun grupo estrano de traficantes de puros cubanos.
Nesta campaña de dous meses máis ou menos o que puido ser un ataque terrorista a grande escala transformouse nunha invasión alieníxena que resultou ser unha conspiración política do máis humana para transformar aos USA nunha dictadura. Moitos xiros de guión e moita acción (pero vendo que levar personaxes "científicos" pode ser un chisco aburrido).

Mentres remoloneo para colgar os episodios de Galaica que quedan e seguimos traballando nas Pantallas de As Crónicas de Gáidil (Abeiro do Contacontos? Solaina das Lendas?) comezaremos unha pequena campaña ao The Riddle of Steel, un xogo que mercara en Londres hay un par de anos e que estreara con Amra o León e con Eicyrist, pero que non tivera tempo de ver a longo prazo.
A campaña terá lugar nunha pseudo-Europa, con ideas roubadas de Warhammer Fantasía ou da Saga de Geralt de Rivia de Sapkowski. Xa contaremos.

Un saúdo.

Patrolstar Galaica: primeira tempada

2008-06-08T21:14:00.005+02:00

No blog estamos polo episodio 6 desta primeira tempada de Patrolstar Galaica, pero os do Clube de Té imos xa polo episodio 16. Vagancia do máster e redactor deste blog. Estamos quedando tódolos xoves para xogar (xa a Galaica, xa probando outros rpg coma Falkenstein ou Ork!, xa a xogos de taboleiro ou cartas) e non sempre teño tempo para actualizar esta, para nós, estupenda campaña á que estamos xogando. Prometo redimirme.

Comunicarvos que dende hai un par de semanas cambiamos de sistema de xogo, pasando do sistema sLAng ao sistema oficial Cortex do xogo de rol de BS Galactica. Despois de varias partidas (unhas 15) co sistema Gauss de sLAng vimos que era complexo reflectir o progreso dos protagonistas sen que todo se desmadrara. Así que na viaxe que fixen a Londres con Jan de Delft a pasada Semana Santa merquei no Forbidden Planet o xogo oficial por 22 libras. Investimos unha sesión en trasvasa-los valores dun sistema a outro e no episodio 16º o probamos e vimos que nos gustaba a todos.
En fin, máis e mellor en breve.

So Say We All!

PS: Tamén a campaña da Compostela Oculta rematou o ano pasado, pero non tiven moitas ganas (a verdade) de actualizala.

Patrolstar Galaica 1x06

2008-04-14T10:21:00.004+02:00

Dice ordeou inmediatamente que os víper se dividiran: a metade cubriría á Leviathan (na que aínda había civiles e persoal de cuberta de Proctor) e a outra metade atacaría.
boomp3.com
Os mísiles zumbaban arredor das dúas naves coloniais, e os dous grupos de víper tiñan o choio acumulado. Iceman, nun movemento pouco afortunado, púxose case de fronte a un deses malditos raiders cylon, e por pouco foi derrubado. Só a pericia de David Webb o salvaría nesta ocasión: "Aquiles" Webb derrubou a dous raiders no seu camiño e ao que tiña copado a Iceman. De tódolos xeitos este non llo agradeceu.
Os raiders que viñan foron aniquilados, e Kalgar estaba xa ordeando a Dice que se lanzara contra a nave base. Foi entón cando o coronel Pireo ordeou deter o ataque. Dice non comprendía: tiñan a unha nave base cylon á súa mercede e non atacaban... por que? Estaba tentando fuxir e nada indicaba que o seu FTL estiveran tan danado como para non saltar... había que aproveitar esa situación para darlle unha lección ás torradoras. Ao parecer Pireo quería estudiala. Dice non acatou a orde e lanzou o ataque total: ordeou a tódolos víper que usaran os mísiles. Webb lanzou os seus, así coma outros compañeiros. Iceman non.

O ataque foi masivo e destructivo. Os poucos raiders que quedaban saltaron, e a nave base tamén saltou, pero en mil anacos. Pireo deu de inmediato a orde de cesar a Dice do seu cargo de CAG. De toda a merda dese día o único salvable foi a labor de Proctor e o seu equipo de cuberta destripando á BSG Leviathán e repoñendo pezas para a Galaica.

Cando volveron todos á Galaica Kalgar conseguira que Pireo non presentase cargos contra Dice. Unha hora despois, na sala de pilotos, presentaban a Seth Klondike "Paris" coma novo CAG. Era incrible. Iceman estaba desquiciado... non tiña nada contra Paris, pero era de outra nave e non era xusto este ascenso. E aínda porriba había que escoitarlle as tonterías que dicía sobre o mando. Aquiles volveu a ter esa sensación de ser o top gun da BSG Troia e que lle falaran coma se fose un neno que ten dificultades para ir en triciclo. Moitos recordos o asulagaron alí sentado, na última fila xunto cunha Dice que respiraba aliviada por deixar o cargo de CAG. Cando Paris deixou de dicir sandeces, Kalgar se achegou a Dice e a Webb, expresándolles a súa inquedanza. Non era normal que alguén de fóra asumise ese cargo. Non estaba dacordo con Pireo. Nin nisto nin noutras cousas ultimamente. Aquiles quería dimitir, pero Kalgar pregóulle máis tempo. Necesitaba apoios e consideraba a Webb un deles.

Horas despois Dice repartía cartas xunto a Peakman, Sarah Klondike e Webb. Dice estaba coma se lle quitasen cen quilos de enriba coa perda do cargo e do rango (volvía a ser tenente). Entrou "Iceman" Kilmer no medio da partida despois dunha dura sesión de adestramento. Iceman queixárase a Kalgar sobre o ascenso de Dice no seu momento, e agora viña de quixarse polo ascenso de Paris. El facíao todo segundo o manual e non estaba vendo resultados. O seu enfado era patente.

Dice non puido evitalo e meteuse con el, sabendo as palabras que poderían ferilo: rango, honor, recoñecemento. Sen poder evitalo Iceman estourou, lanzando puños contra Dice e lanzándoa ao chan. Webb tentou contelo, pero tamén acabou no chan despois de que Iceman fintara o seu agarre e o proxectara contra a mesa de xogo. Dice e Iceman comezaron entón unha sesión de boxeo moi diferente á que tiveran só un par de días antes. Pero esta vez Iceman non deu cuartel e impresionaba a furia, rabia e xenreira que alguén en teoría tan tranquilo podía amosar.

Foi entón cando as luces vermellas se encenderon por todo ao redor: "condición un en toda a nave: isto non é un simulacro"... a voz do tenente Zeldor soaba clara dende a megafonía. Os cylons de novo. A liorta quedou en táboas, e todos os pilotos correron aos tubos. Dice tragou sangue, Webb corría a duras penas e a mandíbula de Iceman facía ruído cando a pechaba, pero agora había outras prioridades.

Non lles deron tempo nin a atacar. Antes de que se puideran achegar de máis, a nave saltou saíndo do alcance dos cylons. Deixaron as naves e volveron a rematar o que empezaran. En pouco máis de media hora estaban de novo chegando á sala de guardia cando de novo sonou a alarma. Correndo outra vez puxéronse en alerta, cubrindo á Galaica cos víper.
A Galaica saltou de novo. Pero tamén de novo, en pouco máis de media hora, os cylons apareceron outra vez. E logo outra. E outra. E outra.

E sempre cada 33 minutos.

PS: Este vídeo vai para o Mosqueteiro ;)

Patrolstar Galaica 1x05

2008-04-03T08:42:00.002+02:00

Cylons con aspecto humano. Esa posibilidade era terrible de imaxinar.

A Galaica estaba en ruta a Ragnar cando de súpeto saltou o DRaDis: aí fóra había unha nave con transpondedor colonial.
Resultou ser a Battlestar Leviathan, moi danada por múltiples impactos, metida dentro dunha pequena nebulosa, que nin respostaba ás chamadas nin daba mostras de ter enerxía dabondo para se mover.
Dice, Webb e Iceman saíron nos vípers xunto con outros pilotos, entre eles Peakman e Hustler a botar unha ollada. Pireo mandou tamén un para de ráptors con marines para explorar a nave.

Unha vez dentro Dice e Milius (o capitán dos marines) discutiron sobre o plan a seguir: Dice pretendía chegar ao CIC, pero Milius non opinaba o mesmo, e se negou a aceptar as ordes da CAG. Deste xeito dividiron o grupo e os marines foron xunto con Milius e Webb, Iceman, Peakman e Dice foron pola súa conta. Durante toda a exploración da nave non atoparon nin un só cadáver.

Unha vez no CIC, Iceman comezou a analizar os ordenadores tentando atopar algún dato sobre o ocorrido. Namentres, Dice optou por ir ao camarote do comandante na procura do diario de bitácora. Webb iría con ela. Iceman quedou con Peakman no CIC, vendo que os ordenadores tiñan algún tipo de bloqueo interno, e comezou a traballar niso.
Avanzaron por varias cubertas até que o final escoitaron voces dentro dun almacén: eran homes vestidos coma paramilitares. Escoitanto descubriron que estes tres homes estaban a bloquear os ordenadores (un deles tiña un terminal) e que, ao parecer, eran piratas de Tauron. A Webb ardíanlle as veas... Héctor, o seu home-ala, morrera por culpa deles. Deles e de Seth "Paris" Klondike. Dice ordeou disparar e acabaron con eles sen problema.
Iceman obtivo acceso ao ordenador de abordo e comezou a baixar datos, entre os que atopou un sistema de xestión moi interesante, así como información sobre unha terrible batalla entre a Leviathan e unha nave base cylon, que case se resolve coa destrución mutua.
Ao cabo, Dice e Webb chegaron a un mamparo, o mamparo que daba á zona da enfermería, Soporte Vital e a Control de Danos. Era a zona máis segura e valía como bastión se a nave se perdía e era invadida.
Webb e Dice escoitaron ruido tras do mamparo, e petaron nel usando un código militar: "Iso dicimos todos". Do outro lado respostaron, e abriron o mamparo: xente armada, civís na maioría, apuntaban aos dous pilotos. Falando con eles descubriron que a nave fora recollendo civís de naves sen FTL, e que logo fora atacada polos cylon, perecendo a meirande parte da tripulación. Para máis inri unha pequena flota pirata caera sobor deles e tiveran que acantonarse para sobrevivir. Superon logo que os piratas tiñan unha nave nun dos hangares, e Dice comunicoullo así a Milius, que rapidamente atacou e acabou con eles. A Leviathan foi desaloxada e canibalizada: o xefe Proctor encargouse de extraer e instalar na Galaica a antea da estrela de combate, así coma o FTL e demais material útil que, por desgraza, a inutilizada Leviathan xa non pecisaba.

Estaba partindo a última remesa de civís e rematándose a extracción de material cando a nave base coa que loitara a Leviathan, moi tocada e con graves danos, xurdeu da nebulosa. A fume de carozo os pilotos despegaron e Dice, como CAG, desplegounos a todos: a metade defenderían a estructura a Leviathan e da Galaica... o resto, ao ataque.

Dúcias de raiders e varios mísiles viñan de fronte a por eles.

Who is Who in Patrolstar Galaica

2008-03-14T00:21:00.024+01:00

Esta entrada variará dependendo das personaxes que vaian entrando na trama.

Sutton Hoo
Rango: Capitana (CAG da Patrolstar Galaica)
Piloto de víper.
Aka: DICE

David Webb
Rango: Tenente
Piloto de víper
Aka: AQUILES

Samuel Kilmer
Rango: Tenente
Piloto de víper
Aka: ICEMAN

Marneus Pireo
Rango: Coronel
Actual da PS Galaica
Aka: HAMMER

Jared Kalgar
Rango: Maior
Segundo ao Mando da PS Galaica
Aka: RAVEN

Shawn Proctor
Rango: Tenente
Xefe de Especialistas da PS Galaica
Aka: EFAISTOS

Seth Klondike
Rango: Capitán
CAG da BS Troya
Aka: PARIS

Sarah Klondike
Rango: Oficial Médico
Segunda Médico na BS Troya
Aka: KASANDRA

Adrien Zeldor
Rango: Tenente
Táctico da Patrolstar Galaica.
Aka: Sen alcume

John Amarak
Rango: civil
Doutor en Bioloxía, Química e Física Aplicada.

Aka: Sen alcume

Patrolstar Galaica 1x04

2008-01-15T20:58:00.006+01:00

Despois dunha dura xornada en Picon, os tres compañeiros tiveron permiso para descansar unha noite enteira. Ao acordar, almorzaron os tres xuntos en relativo silencio. Non había puntos de unión nin de moita confianza entre eles.

Cedo pola mañán Iceman foi a adestrar un rato e Dice foi falar con Pireo e Kalgar ao CIC. Pola súa banda, Webb foi a facer trasnadas ao hangar.
Logo tiveron a reunión no briefing de pilotos onde a CAG (Dice) estableceu quendas de garda, estratexias para levalas a cabo e fixo un pequeno resumo das tácticas que atoparan durante o ataque sufrido na órbita de Picon, sen entrar para nada no ocorrido unha vez na superficie. Sorprendeu a todos que, un cuarto de hora despois de comezar a reunión entrou nada menos que o capitán Seth Klondike, Paris. Dice presentouno e logo convidouno a quedar. Paris confirmou que o coronel o instara a unirse ao grupo de pilotos namentres non atoparan á Battlestar Troya, onde Paris era CAG.
Ao rematar a reunión, Webb non quixo saber nada e marchou en dirección ao ximnasio. O simple feito de ver a Paris lle revolvía o estómago. Dice saíu en dirección ao CIC e Iceman quedou charlando amigablemente con Paris, poñéndose un pouco ao día sobre todo ocorrido coas Colonias e coa escasa información que tiñan. Ao final resolveron ir a adestrar un chisco ao ximasio.

Webb, cos seus pensamentos, case bateu contra alguén nos corredores: era Sarah Klondike. "Desculpa", dixo Webb tentando safar da situación. "Ah, ola", respostou a rapaza, "Aínda non che dera as gracias polo rescate en Picon", dixo.
Webb tiña a mirada algo cruzada... A rapaza seguíu falando... "Eu xa te vira antes... nun acto na Battlestar Troya". Webb mirouna: debía ter sobre 25 anos. Moitos recordos da Troya tamén viñeron á súa mente, pero ela non aparecía por ningures. Non lle sonaban nin esa media melena negra nin eses ollos avelás, nin esa cara de nena inocente. Non se parecía anda ao seu irmán.
"Pois si, xa me fixara en ti" dixo. Ruborizouse e rectificou axiña "quero dicir que xa te vira, vamos". A Webb non lle facía nin chisco de gracia pensar na posibilidade de que Paris o vira polos corredores da Galaica coa súa irmá. E así llo expresou: quizáis non era o mellor que tiveran trato. A rapaza puxo cara de sopresa e indignación: tan só precisaba indicacións para moverse pola nave, e xa se arranxaría. Webb sorríu polo baixo e lle preguntou se precisaba ir a algures en especial. A conversación rematou indo os dous en dirección ao ximnasio.

Dice falou co coronel Pireo e co maior Kalgar sobre o corpo do neno (o profesor Amarak descubrira datos moi interesantes) e sobre os diferentes supervivintes de Picon. Pireo ordeoulle acudir a unha reunión no laboratorio onde afincaran a Amarak antes do xantar. Sen máis, retirouse e foi tamén ao ximnasio a adestrar.

Iceman e Paris adestraban no ximnasio cando Webb entrou. Falaron polo miúdo, pero de xeito que Webb sabía perfectamente de quen estaban a falar: del. Paris comentoulle a Iceman que xa traballara con Webb, e que era un insubordinado e un langrán... Mala xente, dos que non se precisan como compañeiro. Paris tamén lle aclarou que Webb culpábao da morte do seu home-ala cando servían na Battlestar Troya. Seica nunha misión complexa o compañeiro de Webb (de nome en clave Héctor) morrera abatido por piratas de Sagittarian. Ao voltar da misión Webb chegara incluso a agredir a Paris, o seu CAG nese momento.

Iceman comezaba a comprender a xenreira que se acumulaba no ambiente cando eses dous andaban perto.
Webb adestraba con tranquilidade, aquilo non o ía a afectar en absoluto.
Ao pouco entrou Sarah, a irmá de Paris. Falou un chisco con Iceman e co seu irmán, ao que convenceu de ir xantar. Cansado, decideu parar o adestramento. Iceman ríu para si, pero esa sensación de superioridade sobre outro ser humano duroulle pouco: Dice entrou no ximnasio coma unha apisonadora...
-Eh, Kilmer! Partímonos a cara un pouco no ring?- dixo. Iceman asentíu.

O combate foi curto e desigual. Iceman levou un bo lote de puñetazos por cara e torso. Dice paraba ou safaba os seus puñetazos coma se fose unha bolboreta que picaba coma unha abella. Ao cabo o combate xa non tiña sentido e, para Iceman, o tono de chanza de Dice tampouco. "Xa estás canso?... Decepcióname, tenente... A ver, "home de xeo", xa non podes?". Iceman considerou mellor parar. Botando unha ollada á nova CAG sentíuse moi mal por ter unha superior que actuaba dese xeito. E sentíu unha semente xermolar no seu interior: odio.

Despois do adestramento Dice foi ao laboratorio para falar con Pireo, Kalgar e Amarak. Alí descubreu que a autopsia do neno morto en Picon dera como resultado que o propio neno era un cyborg: endoesquelete de metal baixo pel viva.

Os cylons tiñan un medio para se infiltrar entre os humanos.

O xantar foi do máis tranquilo, pero á tarde xurdeu unha alerta DRaDis. Como Dice e Iceman eran os pilotos de garda tiveron que deixar a sobremesa que tiñan montada e saír por patas en dirección aos víper. Por fortuna para Webb, el non tiña garda e aínda porriba se lles xuntara Sarah Klondike para xantar. Quería aproveitar a oportunidade para estar só con ela.

Os víper de Dice e Iceman saíron a toda velocidade en dirección ao contacto DRadis: unha nave colonial de pasaxeiros: a Hades. Parecía lixeiramente danada por impactos, pero as lecturas indicaban que o dano real viña dun fallo no reactor nuclear da nave.

Sarah falaba de xeito locuaz, e a Webb lle parecía graciosa, pero el non daba o brazo a torcer e non deixaba a súa pose de tío duro. Claude Sanders, o supervivinte civil de Picon, estaba nunha mesa un pouco máis alá. Webb consideraba que estaba a soas con Sarah, pois Sanders non daba mostras de estar vivo alén do movemento lento e meticuloso que facía cada vez que pasaba unha das páxinas do seu libro sobre relixión.

Iceman víu que o motor principal tiña unha fuga importante de radiación e que iso provocaría a morte dos pasaxeiros. Facendo unha pasada a curta distancia víu a varios deles mortos flotando no interior da nave. Nun movemento moi preciso de aproximación fixouse nos pilotos, sentados aínda nos seus asentos: mortos.
"Un intre...", pensou. Os dous pilotos tiñan a cabeza destrozada a balazos. Un terceiro home flotaba entre os dous pilotos. Tiña unha pistola na man e o seu aspecto... ese corpo... "Oh, deuses de Kóbol" pensou Iceman, "É igual a...".

Claude Sanders ergueuse. Pousou o libro na mesa onde comera e sacou unha chave inglesa da súa chaqueta. Sarah non reparaba nel porque estaba a falar con Webb, pero este mirou cara el con curiosidade. Sanders camiñaba cara eles lenta pero inexorablemente, con xesto e intención de agredilos. Webb fixo que Sarah se erguera e a fixo recuar con el até as liteiras dos pilotos, na sala contigua ao comedor.

-Atrás -dixo Webb. Pero Sanders, cun estrano sorriso, seguía camiñando.
-Cree vostede nas escrituras, Webb? -preguntou Sanders - Deus ten un plan para vostede.
Webb achegouse á súa taquilla e colleou a súa pistola reglamentaria, apuntando a Sanders ás pernas.
-Retroceda ou disparo -non era unha ameaza: era un feito. Sanders ergueu a chave inglesa e cargou contra el. Sarah berrou. Webb disparou e deulle no muslo. Claude Sanders caeu boca abaixo ao chan, perdendo a chave. Webb apuntaba á súa cabeza mentres o home reptaba cara el.

-Ten coidado co teu punto feble, Aquiles -foron as derradeiras palabras de Sanders, mentres tocaba o talón de Webb e se desangraba por un disparo limpo na femoral.

Dice e Iceman abriron fogo baixo ordes de Pireo e destruíron a nave, e logo volveron á Galaica.

Pireo e Kalgar reuniron a Iceman, Webb e Dice nunha reunión informal no camarote do coronel. Tamén estaba Amarak. Decidiron que o mellor era ocultar a información da posibilidade de que os cylons atoparan un xeito de clonación de humanos, ou de que os cylon forsen humanos. Aqueles con endoesquelete de metal podían ser perfectamente detectables, pero xente coma "Claude Sanders" era un perigo: humanos clonados e con modificación de contucta? Cylons orgánicos ao 100%? Que eran?

Patrolstar Galaica 1x03

2007-10-22T09:59:00.000+02:00

Aterraron no medio dunha cidade de Picon que non estaba demasiado danada, e que contiña índices moi baixos de radiación. Despois dunha pasada rasante elexiron unha rúa ampla, unha especie de avenida, para ocultar os vípers entre os edificios.

A avenida e os edificios darredor estaban bastante íntegros, pero podíase ver a destrucción do bombardeo en rúas anexas. Non había nin unha alma á vista.

Unha ollada inicial e descubriron un hospital e un centro comercial a poucos metros, coas estructuras case sen dano. Dice formou tres grupos, respectando a formación que xa tiveran cos vípers de líder e home-ala, e mandou a Iceman e Webb ao centro comercial, a Hustler e Peakman a un bloque de edificios ao outro lado da avenida fronte ao centro comercial, e ela e Dazzler irían cara o hospital, que estaba cruzando unha ruela, quedando á beira tamén deste centro.

Iceman, recto e marcial, era seguido por Webb de perto. O Centro Comercial estaba en grande desorde. Non era o típico desorde de saqueo, senon algo así como de xente fuxindo e tirando o que se topaban de fronte. Despois de rexistrar o piso de abaixo subiron as escaleiras mecánicas, inactivas, en dirección aos pisos superiores. Armados coas pistolas reglamentarias, movíanse facendo cadea cubríndose un ao outro... e nese intre Webb escoitou algo. No piso darriba había alguén. Por medio de sinais avisou ao seu superior, e se moveron paseniño en dirección a unha tenda de xoguetes, chea de muñecos de peluche. Unha vez dentro Webb volveu a demostrar que estaba algo oxidado, batendo contra unha estantería e tirando varios peluches. Foi entón cando algo xurdíu de entre as sombras. Iceman ergueu a pistola e apuntou, co dedo listo para abrir fogo... pero o seu branco resultou ser un neno duns 11 anos, armado cunha pistola. O neno estaba morto de medo, e a pistola que levaba resultou ser de fulminantes inofensivos. Webb e Iceman informaron a Dice, que estaba con Dazzler comprobando as radios dos vípers. Dice ordeoulles retroceder e volver á avenida. Que recolleran ao neno e o trouxeran á rúa que separaba o centro comercial do hospital, marcando como punto de encontro esa esquina. Dice, mirando cara o hospital, vira movemento. Non podía determinar a fonte (se humana ou cylon), pero alguén asomara por unha das fiestras do primeiro piso armado.

En cuestión dun par de minutos os catro pilotos e o neno camiñaban cubrindo ao pobre rapaz (que resultou ser un supervivinte, agora orfo, que viña de aguantar naquel centro comercial máis de un día el só) cara a esquina entre o centro comercial e o hospital.
Decidiron entrar no hospital, xa que Dice estaba convencida de que alí había alguén. Aínda así preferíu intentar entrar por unha entrada de servizo que había no lateral no edificio. Cando se achegaron á porta comezaron a recibir fogo de subfusil dende un dos pisos do centro comercial. Entraron a trompicón devolvendo os disparos, pero por desgraza Dazzler foi alcanzado. Tiraron por el para dentro do edificio para poñelo a cuberto e atrancaron a porta.
Dazzler tiña varios impactos e estaba inconsciente. Como puideron, Iceman e Webb o tumbaron nunha camilla e comezaron a tentar reanimalo. Dice correu tentando buscar algún supervivinte (quizáis o movemento que vira no piso superior eran médicos ou persoal sanitario refuxiado). Correu piso arriba e foi dar a un pasillo con ventás que daban ao centro comercial. De súpeto, unha ráfaga fixo que Dice se tirara corpo a terra. Dende o edificio de enfronte chovían balas. Dice víu que se trataba dun centurión cylon (igual era o mesmo que atacara a Dazzler). Tentou respostar aos disparos, pero alguén se lle adiantou: un mísil lanzado dende un bazuca saíu dende algures no hospital e impactou de cheo no cylon, que saltou en mil pedazos. Berros de xúbilo viñan dende o outro lado do pasillo. Dice chamou por axuda, e dous homes asomaron as cabezas por detrás dunha trincheira. Despois de intercambiar saúdos non moi cordiais, unha terceira persoa (unha muller morena de pelo liso e longo) apareceu dende detrás da trincheira. Dice pedía axuda para o seu home ferido, e esta muller identificouse como médico da Flota Colonial.

A muller dixo chamarse Sarah Klondike, e estaba co seu irmán Seth. Seth era alto, moi ben parecido, de pelo castaño e ben cortado. O que se diría un home moi guapo. O conxunto viña a estragarse por unha boa cicatriz que lle cruzaba a fazula esquerda. O terceiro home, un negro enorme de mirada retorta e pelo curto, presentouse como Claude Sanders. Baixaron os tres con Dice para tentar curar a Dazzler.

Iceman e Webb tentaban corta-las hemorraxias de Dazzler co que podían. O neno mirábaos abraiado. De súpeto apareceu Dice (xa moi ralaxada ao ver que o seu home-ala estaba vivo e que cecáis sairía de todo este lío conservando a súa gradación de capitana... o de CAG xa se vería). Pero non pasou nin un segundo cando Seth Klondike e Claude Sanders prepararon os seus subfusís e ametrallaron ao neno, que caeu destrozado contra a parede. Todo se detivo. O tempo, as miradas atónitas. Todo.

Todo agás Klondike e Sanders, que recargaron e se propuñan descargar outras 35 balas cada un sobre o rapaz xa morto. Webb, Icema e Dice sacaron as pistolas e apuntaron a Klondike e a Sanders, mentres estes facían o propio contra eles. Sarah comezou a berrar e tentar poñer calma no asunto. As armas estaban amarteladas, as miradas frías coma o xeo. "Era un cylon" dixo Sarah, "É o terceiro que vemos". Despois dunha breve aclaración Sarah se puxo a tentar curar a Dazzler.

Ao parecer agora os cylon tiñan (algúns) aspecto humano. Este "neno" era un modelo en parte humano, e os cylons os estaban a usar como balizas. Cando un grupo de refuxiados atopaba a un deses nenos o recollían para protexelo. Ás poucas horas eran localizados e atacados por un grupo de centurións cylon. Iceman e Dice, tensos pero confiando nestes tres refuxiados, centráronse en Dazzler e nas atencións médicas de Sarah. Webb non. Webb non só apuntou á cabeza de Seth Klondike por ter matado ao suposto "neno-cylon". Seth Klondike, alias "Paris". O seu antigo CAG. O mesmo que o mandara xunto co seu "home-ala" de sempre, o seu mellor amigo, a unha misión suicida e sen senso. O mesmo ao que desfigurara partíndolle a taza de Top-Gun na fazula esquerda. O mesmo bastardo.
Se se recoñeceron ningún dos dous fixo aceno algún. Nin falta que facía.

Hustler e Peakman entraron entón en contacto. Ao parecer atoparan a un mínimo grupo de supervivintes: un par de anciáns, tres adultos e un neno. "Un neno?", dixo Dice, "cómo é?". A descrición era exacta ao neno que, uns minutos antes, atoparan Webb e Iceman no centro comercial e que acababa de morrer ante eles. O seu primeiro impulso foi ordear que o mataran xa, pero recapacitou e ordeou que os escoltaran o máis rápido posible en dirección ao hospital.

Cando os viron chegar, Iceman, Dice e Webb os agardaban. Vendo que non había posibilidade de dúbida, Dice ordeou disparar, e os tres acribillaron ao neno. Aínda así Webb non acertou nin un só disparo: non podía, ou non quería, cargar con iso na súa conciencia. Meteron o corpo nunha bolsa de plástico e o puxeron á parte.

Galaica, oculta no campo de meteoritos, tamén entrou en contacto. Agardaran por eles, gracias ao deuses. O plan do coronel Pireo era enviar un ráptor a sacar aos refuxiados e aos feridos. O raptor saltaría a atmosfera, procedería a evaciar e logo saltaría de novo. Pireo non quería perder 6 vípers, así que ordearía un salto a atmosfera coa Galaica: os pilotos terían que facer unha aterraxe de emerxencia nas condicións máis arduas.

E así se fixo: McEnzie entrou co seu ráptor e sacou aos civiles, a Dazzler e á doutora Sarah Klondike. O víper de Dazzler o pilotaría o seu irmán, Paris.
Picon seguía sitiada polas naves base cylon, pero nada puideron facer ente a entrada directamente á atmosfera da Galaica, pillounos totalmente de sorpresa.

Os seis vípers surcaron os ceos en rumbo de aterraxe (ou de colisión, xa se vería) á Galaica. Esta, unha patrolstar de máis de 600 metros de longo, caía coma chumbo contra o chan. Tentar meterse nunha nave ardendo polo rozamento e que cae a toda velocidade contra o chan non é tarefa doada, pero falamos de pilotos expertos e coa sorte dos que teñen que sobrevivir por algún capricho dos deuses.

Aterraron todos con grandes dificultades, agás Peakman, que só gracias á intervención de todos os deuses de Kóbol puido aterrar intacto pero atónito e morto de medo: cando saíu do víper todos os especialistas da cuberta se botaron a el e o ergueron no lombo lanzándolle vítores e aturuxos de ledicia por non ter perdido a ningún home na misión e ter rescatado a 6 civís, a unha doutora da Flota Colonial e a un capitán e experto piloto de vípers. A verdade, a nova CAG cumplira á perfección coa misión.

Agora o importante era que o doutor Amarak examinara o corpo do neno que viñera no ráptor de McEnzie metido nunha bolsa de plástico...

Patrolstar Galaica 1x02

2007-10-08T16:52:00.000+02:00

As ordes seguintes eran ir a investiga-la situación en Picon.

Webb, recén ascendido a alférez, pero cun víper ao seu cargo, era o "novato" da formación. Ao día seguinte do ataque Cylon, Webb tivo que trasladarse á zona de pilotos, que contaba cuns dormitorios comunais (liteiras) para todo o escuadrón. Tivo que poñerse a repasar notas e manuais de voo para refrescar unha memoria que cría xa perdida.
Iceman non llo puxo fácil, e fixo que se sentira incómodo dende o principio, apoiándose no seu cargo superior. Dice pasaba do tema. Agora que era CAG a sala de descanso dos pilotos era unha timba diaria. A súa afección, case ao mesmo nivel que pilotar vípers, eran as cartas e as apostas. Non o podía evitar. Pero aínda así, cando Webb entrou pola porta da sala de descanso co seu macuto e os manuais, a Dice cheiróulle a can. Perdendo a concentración mirou primeiro para Iceman, que estaba coas súas notas de voo e os seus asuntos, sempre tan recto e marcial (pero que non evitou botarlle unha dura e longa mirada a Webb); e logo mirou a Webb... un marine ascendido a alférez? Aquilo non era normal.
Deixando a partida de lado foi a se reunir co maior Kalgar para pedirlle información sobre Webb. E lla deu de sobras: o informe completo de David Webb, detallado. De como era o mellor piloto da Battlestar Troia... David Webb, tenente, alias "Aquiles"... de como o seu home-ala morreu por culpa dunha mala decisión do seu CAG, supostamente debida aos cíumes que sentía polo xeito de pilotar de Webb... de como Webb golpeóu a ese CAG (un tal Seth Klondike, alias "Paris").
Despois daquilo Webb foi degradado e trasladado de nave. Foi rebotando nunha espiral descendente até que só lle quedaron dúas opcións: a expulsión sen honra ou a Patrolstar Galaica.

Iceman o tomaba por outro lado: aquel tipo dáballe noxo... non tiña dereito a chegar alí e poñerse a pilotar coma se nada. Por iso foi a protestar a Kalgar, pero as súas queixas caeron en saco roto. O único que lle dixo o maior foi que estivera atento e que o vixiara. Pero era visto que era unha orde máis para calmar a Iceman que para vixiar a Webb.

Pola súa parte, Webb adicouse a unha posta a punto tanto do seu víper coma de si mesmo, despois de 2 anos sen pilotar. Coñeceu nos hangares ao xefe Proctor, encargado da reparación e mantemento das naves da Galaica. Tendo en conta que os dous non soportaban a Iceman, e que Webb tiña coñecementos técnicos sobre enxeñería, non tardaron en facer boas migas.

O sistema onde estaba Picon estaba arrodeado por un cinturón de gas e asteroides a varios clicks de distancia do planeta en si. As ordes de Pireo eran agocharse dentro dese cinturón, onde o DRaDis non os detectaría, sacar 6 vípers e 1 ráptor e poñelos rumbo a Picon a explorar, facer un informe e dar volta. Sinxelo.

Nos víper ían Dice con Dazzler de home-ala; por outro lado Iceman con Webb de home-ala, e por último Hustler e Peakman. A tenente McEnzie era a piloto no ráptor.

Co ráptor rastrexando co DRaDis a tope, os seis víper avanzaron cubríndoo cara o planeta. Nada, ningún contacto. Cando se achegaron viron a desfeita total: Picon estaba irrecoñecible, arrasado polo bombardeo atómico.
Foi entón cando 3 incursores cylon saíron da nada e comezaron un ataque que se saldou coa destrucción de dous deles, pero por un fallo de novato de Webb o terceiro conseguíu realizar un salto MVL e fuxir. Minutos despois dúas naves base cylon saltaban a órbita en Picon, e comezaban un ataque contra os víper e o ráptor. Sutton "Dice" Hoo tivo que enfrontarse a súa primeira decisión vital como CAG: ou tentaban atravesar o cerco das dúas naves base ou baixaban a órbita e se ocultaban no planeta. Tras unhas décimas de segundo que pareceron eóns a decisión foi tomada: McEnzie saltaría co ráptor cara a posición da Galaica para informar e os seis víper (sen dispositivo MVL) se ocultarían en Picon.

E que os deuses de Kóbol tiveran piedade deles.

Patrolstar Galaica 1x01

2007-09-16T18:49:00.000+02:00

A viaxe fora curta e tan tranquila como pode ser nunha nave onde un mal ollar á persoa errada pode dar cos teus puños nunha pelexa e cos teus ósos no alxube. Dende a súa saída de Picon a velocidade de propulsión (o coronel non quería usa-lo MVL) pasara menos dunha semana. Para algúns fora todo un inferno. Agora, ante a base de investigación Antares todos respondían ás ordes. Antares era unha estación estática, construida nunha estela de asteroides que facían de base gravitacional e de canteira de minerais. A estela era dun material non moi diferente ao tilium, pero capaz de aportar un combustible máis potente ca este.

As ordes eran claras: o coronel Pireo ordeara saír a 6 vipers para cubri-lo trasvase de abastecemento, mentres 2 raptors se facían cargo do transporte. Primeiro iría un raptor con marines para tomar posicións na estación e comprobar que todo estaba en orde. Desa primeira oleada estaba ao mando o sarxento Webb, que "tomou" sen problemas a bahía de carga da Antares co seu raptor e os seus 9 marines. Logo os repartíu pola base ante a mirada curiosa dos científicos que se atopaban con eles. Logo de despexa-lo hangar, a Galaica envióu a Dice e a Iceman en sendos raptors con persoal de estibadores. No escuro espacio ao redor, os viper cubrían o transporte baixo mando do C.A.G. Steven Kalos.

Dice e Iceman, xa no hangar da Antares, ordearon aos estibadores que se puxeran ao traballo e supervisaron toda a operación. Mentres, Webb comprobaba toda a base cos seus marines.
Cando os estibadores remataron, Dice e Iceman asinaron os documentos de trasbordo e se dispuxeron a atopar ao responsable da base. Segundo o capitán Kalos, o responsable era un tal John Amarak, xefe de científicos da Antares. Despois de preguntar a un homiño con cara de tolo que atoparon nun dos pasillos, Dice e Iceman chegaron á cantina, onde o doutor Amarak tomaba un grolo con varios compañeiros. Alí tamén viron a un par de marines descansando e a outro que estaba na barra falando co camareiro.
Webb, na barra do bar, non víu entrar aos dous pilotos. Agora o que quería era tomar unha taza dalgo forte.
- Ambrosía -dixo.
- Aquí non temos diso, a non ser que a trouxeras ti -dixo o barman. Webb quedou mirando para el con cara de poucos amigos. Mellor deixalo así: deu volta e dirixíuse cara a porta.
- Tamén che podo poñer unha tila, heroe -dixo o barman con sorna.
Webb quedou clavado no sitio. Xirou sobre si e mirou de novo ao barman cun sorriso retorto. Deu un par de pasos e apoióu o subfusil na barra.
- Ben -dixo- tomarei un café.
Sacou un cúbic e o pousou na barra. O barman empurrouno de volta, cun aceno indicando "a esta convido eu". Foi entón cando, coa culata do subfusil, Webb lle deu un golpe no queixo ao barman, tumbándoo.
-Soldado! -berrou Iceman- firmes diante miña xa!
Iceman e Webb tiveron unha pequena charla, que rematou co piloto ordeando a 2 marines que detiveran e escoltaran ao seu sarxento a un dos raptors, e que logo o meteran no caldeiro de cabeza. Incluso nese raptor Webb tivo problemas os discutir cos seus propios compañeiros, e recibir un par de culatazos por falar mal do coronel Pireo, ao mando da Galaica.
Despois de entregar ao doutor Amarak a listaxe de material de abastecemento, Iceman e Dice voltaron nos raptors á Galaica coa misión cumprida.
Webb foi para o alxube, e os dous pilotos fixeron entrega de documentación ao segundo ao mando, o maior Kalgar.
As operacións de carga/descarga remataran, pero aínda faltaban algunhas horas para deixar á Antares cos seus asuntos. Na sala de recreo, Iceman e Dice pasaban o tempo... o primeiro botando un ollo a manuais de combate e a segunda pensando en xogos de cartas e apostas.

Namentres no CIC (Centro de Información de Combate) o coronel Pireo e o seu segundo, o maior Kalgar, abrían os ollos como pratos: o tenente Zeldar erguía a voz para comunicar un contacto DRaDis... un enorme obxecto acababa de aparecer de súpeto a poucos clicks de distancia. O aspecto xeral era o dun icosaedro, e daba lecturas moi raras no DRaDis. Pireo ordeou ao momento vípers fóra, e a condición 1 saltou en toda a nave. Tamén mandou preparar raptors para acudir ao rescate do persoal da Antares.

O CAG da Galaica, Steven Kalos, lideraba o grupo de 20 vípers. Entre eles estaban Dice e o seu home-ala, Iceman. Tamén chegou unha orde directa do oficial executico (OX) Kalgar de poñer en liberdade a David Webb e que encabezara unha icursión directa contra a Antares co gallo de rescatar a todos os civiles posibles.

O grupo de voo achegóuse á estrana pseudo-esfera. Os vípers mark II que pilotaban facían algunhas cousas raras, coma se sufriran interferencias dalgún tipo, pero nngún perdeu o control do seu víper. Foi entón cando a Galaica lanzou o aviso de "alerta radiolóxica": o estrano obxecto contiña bombas atómicas listas para detonar!
O CAG ordeou dispersión e, de súpeto, o icosaedro se desfixo no aire e do seu interior xurdiron máis de 50 sinais de incursores Cylon: a batalla por sobrevivir comezaba.
Xa na Antares co seu destacamento de marines, Webb separouse do grupo principal citándoos no bahía de carga en 10 minutos. Rexistrando parte da estación, enviou a varios científicos en direccións ao raptors de salvamento. Xa completando o percorrido que se asignara chegou a un despacho onde un home de pé miraba case chorando unha mensaxe de video no seu computador: era o doutor Amarak. O da mensaxe era o seu irmán, que entre berros de frustración lle dicía que Caprica estaba sendo arrasada polo cylon. Polo que dicía conseguira meterse dentro dunha nave de transporte, a Olympic Carrier, e que tentarían fuxir como puideran. Pero entre berros e choros tentaba explicar ao seu irmán que todo era debido a unha traizón: un tal Gaius Baltar estaba implicado e había que atoplao canto antes.
Webb agarrou ao doutor Amarak para sacalo daló mentres este suxeitaba unha copia da mensaxe e patalexaba coma un neno pequeno. En cuestión de minutos chegaron aos raptors de salvamento e de alí á Galaica, para ver coma os cylons a bombardeaban.

Os vípers facían o seu traballo cunha diferencia de case 1 a 3. Pero hai que entender que a Galaica é un lugar onde acaban todos os rebotados, os incomprendidos, os que non aceptan a cadea de mando polo que significa e todos aqueles de espírito indómito: o peor da Flota Colonial, é dicir, os xenios. Entre eses xenios estaba Sutton "Dice" Hoo e Samuel "Iceman" Kilmer, que fixeron estragos moi importantes entre os raiders cylon. En pouco tempo a vantaxe cylon quedou aplastada e a Galaica case non sufreu danos de consideración. Rescatados a maioría dos científicos, e vendo aparecer no DRaDis dúas naves base cylon ante as que a Galaica pouco podería facer, o coronel Pireo ordeou unha aterraxe de combate aos vípers, e un salto MVL a un lugar seguro.
Cinco baixas de pilotos, entre elas a do CAG Steven Kalos, tinxiron de negro un día que sería máis negro aínda na historia das 12 Colonias.
Webb, sen agardar ordes, deixou a Amarak no CIC e logo se meteu voluntariamente no alxube, onde estaba antes do ataque. Iceman e Dice deixaron as naves e agardaron ordes, que chegaron de seguido: reunión na Sala de Pilotos en menos de unha hora.
O maior Kalgar visitou a Webb na súa cela. Quería explicarlle a situación: había naves e poucos pilotos. Coñecía a historia de Webb polos informes e expedientes. Kalgar dáballe unha segunda oportunidade...poder voar de novo. Despois dun intre de reflexión, loitando con vellos demos, Webb aceptou. De sarxento de marines pasaría a alférez de voo.
A sala de pilotos era un ruxe-ruxe. Niguén entendía o do ataque... non había tregua cos cylon? Todo o mundo calou e se cadrou cando o coronel Pireo entrou na sala. Tras del entraba un novo piloto que sentou nas filas de atrás de todo. Iceman e Dice o recoñeceron: era o marine broncas da cantina do Antares... que pintaba aquí?

Pireo falou e todos atenderon: estabamos en guerra. O Almirante Nagala, na Battlestar Atlantia, estaba ao mando da Flota Colonial, e estaban contraatacando en varios frontes. Aínda así varias das Colonias se daban por perdidas, entre elas a correspondente por asignación á Galaica: Picon. A misión da Galaica era a de sempre: achegarse, observar, informar. E o farían tan ben coma sempre, cumplindo coa tarefas asignadas e dando exemplo. Moitos se miraron uns aos outros: a Galaica nunca fora así: era un niño de liortas e de problemas. Pero ao mirarse uns aos outros decatáronse de que Pireo falara coma tiña que falar: aquilo tiña que cambiar, había un inimigo diante nosa contra o que loitar, e de nada valería rifar ente nós.

Por último, Pireo tamén fixo público o ascenso da tenente Sutton "Dice" Hoo a capitán como novo CAG en substitución do falecido Kalos, e deu orde de estar listos para o combate en calquera intre.

BSG75 GALAICA: Orixe e Protagonistas

2007-09-15T00:23:00.001+02:00

Hai varios meses Bishop, Jan máis eu conseguimos que o Mosqueteiro vira as tres estupendas tempadas da, na miña opinión, mellor serie de Ciencia-Ficción do momento: Battlestar Galáctica (a nova versión).

Tivemos unha tempada longa que tamén andabamos moi pendentes de facer unha pequena campaña do xogo da serie Firefly: Serenity. Conseguimos o xogo e botamos unha pequena partida, pero a verdade o sistema de xogo nos defraudou un chisco, e a falta de tempo e de iniciativa fixo que quedara de lado.
Logo veu a febre de Galáctica, e o Mosqueteiro e Bishop convencéronme aló por Marzo de montar unha campaña con esta ambientación. Sabedor de que o xogo oficial de Galáctica tería o mesmo sistema que o de Serenity decidín buscar alternativas. Ao primeiro pensei usar as reglas Interlock do xogo Cyberpunk, e incluso fixemos fichas e todo; pero logo penseino mellor e me botei a usar as reglas Gauss do xogo español sLAng. Reglas sinxelas para unha ambientación na que quería primar o diálogo e a acción rápida.

Agora, mentres agardamos a que Tona se una a nós de novo para seguir a crónica de Compostela Oculta, Jan, Mosqueteiro e Bishop son membros da tripulación da Patrolstar Galaica nunha mini-campaña que comezamos hai un par de semanas.

Esta campaña está centrada na época en que os Cylon voltan e conseguen derrotar ás 12 Colonias. Nun lugar distante, preto da liña vermella de tregua entre o espacio Colonial e o Cylon hai unha base de investigación chamada Antares. Esta base está desenvolvendo diferentes tipos de novos combustibles alén do tilium. A nave Patrolstar Galaica (as naves clase Patrolstar veñen sendo dun tamaño menor que a metade dunha Estrela de Combate clase Galáctica, cunha dotación menor tamén, deseñadas para rastrexo, patrulla e como punta de lanza... digamos que unha nave Patrolstar é a unha Battlestar o que un Raptor a un Víper) é unha nave antiga, con máis de 20 anos de servizo. Nos seus hangares tan só se ven Víper Mk. II antigos e outro material en desuso. A razón é ben sinxela: toda a merda vai a caer na Galaica.

Soldados indisciplinados, mandos incompetentes ou criminais que preferiron unha segunda oportunidade no exército antes que cumprir condena están nesta nave onde cada home e muller é un polvorín en potencia.
Nestes intres a Galaica vai camiño da base de investigación Antares para reabastecela con diverso material, por orde do alto mando da flota en Picon.
Nesta nave hai tres individuos singulares:

Tenente Sutton "Dice" Hoo, procedente de Picon. Tenente dura e excelente piloto de víper. Os seus problemas co xogo a meteron en líos e acabou na Galaica. Chegou hai pouco, e aínda se está a afacer. Tan só a visión dun víper fai que poida deixar as cartas durante un rato.

Tenente Samuel "Iceman" Kilmer, de Leonis. Ríxido e inflexible piloto, esixe sempre a observancia das leis militares e sempre está preparado para o combate. Os demais se preguntan qué pinta un tipo así na Galaica. Algo oculta.

Sarxento de Marines David Webb, de Caprica. Home rudo e sen miramentos, cun pasado que nada ten que ver co seu presente. Dise del que foi pirata en Sagittaron, ou que matou a un alto mando da flota Colonial... pero poucos saben da súa historia real, e de cómo afrontará o seu futuro.

Levan os tres pouco na nave, non saben ben en quen confiar e non se coñecen entre eles. Non saben case nada dos Cylon, e moito menos que poden ter aspecto humano, ou mesmo que que un Cylon de aspecto humano pode non saber que é un Cylon.

Londres, 1925: Comezos

2007-09-14T13:40:00.002+02:00

A Campaña de Londres, 1925 é a primeira actividade do Clube e comeza en Xaneiro do 2007 con Jan de Delft, Bishop, Tona e o Mosqueteiro como xogadores principais, Amra o León como secundario (debido ao horario laboral só podía asistir de cando en vez) e comigo como Gardián dos Arcanos (é dicir, Máster). Contabamos con outro xogador, pero acabou descolgado. Foi unha pena.

A acción está situada, obviamente, en Londres. A época de xogo é a de entreguerras, cun Londres bastante deprimido pola crise e tentando ergue-la cabeza de novo. O centro inicial é o Museo Británico e a maioría dos protagonistas teñen residencia pola zona.

Os personaxes xogadores principais (correspondentes, por orde, a Bishop, Tona, O Mosqueteiro, Jan e Amra) son os seguintes:

Frank Wilcox III (Londres, 1892), un anticuario propietario dunha tenda xusto diante do Museo Británico, na Museum Street. Wilcox é un buscavidas. O seu medio cotián de vida é mercar pezas de contrabando a traballadores do Museo e logo vendelas a alto prezo. Aínda así as cousas non lle van moi ben que digamos, e todo se lle pon costa abaixo cun principio de tise que fai que teña moi mala saúde. A tenda, que herdou hai pouco do seu desaparecido pai, é pequena, con pranta e un pequeno soto que fai de almacén.

Rose Agatha (Londres 1890), vidente afincada en Russell Square. Leva tempo gañando a vida con prediccións e con videncias, sobre todo para xente rica que quere probar sorte coa moda dos médiums e espiritistas, pero ela sempre o tomou dun xeito moi amateur. A súa pretensión era demostrar aos seus amigos ricos que hai algo alén do noso entendemento que, aínda que non se poida explicar, si se pode comprender.

George Mason (Londres, 1890), mentalista, ilusionista, mago e experto en fantasmagoría. De famila ben posicionada na sociedade londinense, sempre se negou a levar a vida que para el tiñan planificada. Viaxou por toda Europa e adquiríu certa sona como Mago. Agora, tras anos de estar fóra da casa, volve ao fogar... aínda que cecáis tan só sexa de paso.

Phoebe Miles (Nova Delhi, 1890) británica de orixe indio. Nacida na India de pai inglés e nai de Calcuta. Sendo moi nena o seu pai retornou a Inglaterra e trouxo a súa familia, dándolle a Phoebe unha dura e ríxida educación británica en colexios privados, que remataría nun doutoramento en Arte Romano. Actualmente tenta demostrar a súa valía como restauradora no Museo Británico, loitando contra dous handicaps: ser india e ser muller.

James Abberline (Dublín, 1885), antigo membro de Scotland Yard, agora reubicado nunha sociedade secreta chamada "O Clube de Té do Xoves Noite". Esta sociedade encárgase de loitar contra toda ameaza coa que o Imperio Británico se teña que ver as caras. Home maduro, policía experto, Abberline loita máis por si mesmo que por uns ideais máis altos.

Establecemento

2007-09-14T12:02:00.001+02:00

O Clube de Té do Xoves Noite nace en Xaneiro do 2007.

Despois dalgúns meses como responsables dunha asociación de rol (da que marchamos aló por Febreiro) que non nos deixaba tempo real para xogar a rol, Jan de Delft máis eu convocamos a certa xente co gallo de establecer un día á semana coma mínimo para poder quedar e practicar esta afección.
Foron convocadas 5 persoas das que ao final quedaron 4 como membros de pleno dereito: Amra o León, o Mosqueteiro, Bishop e Tona. Con Jan de Delft e comigo facemos 6 socios.
A Convocatoria era co gallo de comezar unha Campaña de A Chamada de Cthulhu, a primeira parte de cal rematou en Xuño do '07.

O Clube foise formando a medida que nos metiamos na historia de Londres, 1925. Xa daremos conta desta campaña (que segue en marcha), pero como detalle puntual comentar que existía certa sociedade, adicada á loita contra os seres dos Mitos, chamada Clube de Té do Xoves Noite. Deles extraemos o noso nome.
Establecimos que as partidas serían no Salón, todos os Xoves pola tarde, avisando só en caso de que non se poida acudir á cita.
Actualmente temos 4 Campañas en marcha: Londres, 1925, Compostela Oculta, BSG75 GALAICA e unha que temos que retomar de corte Postapocalíptico en Galicia.

Pouco a pouco seguiremos dando conta destas actividades.

Apertura

2007-09-13T00:05:00.000+02:00

Queda aperturado este Clube, onde daremos conta das nosas opinións e pareceres en canto ás nosas afeccións.
Centrarémonos en grande medida nos xogos de Rol e nos de Mesa, sen esquecer os de ordenador. Por outro lado tamén comentaremos toda teima sobre literatura, cine, series, banda deseñada ou calquer tema que para o Clube teña certa interese.

Un saúdo.